நேசம் செய், நேசம் செய்…

in கவிதை | Comments Off on நேசம் செய், நேசம் செய்…

நேசித்தே ஆக வேண்டுமா?
அடிப்படை நாகரிகமும்
கொஞ்சம் உதவிகரமும் போதாதா?
எதிலும் குறுக்கிடாமல்
என் வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டு
ஓரமாகக் கிடந்தால்
மனிதத்தன்மையில்
மார்க்கு போய்விடுமா?
யாரை நேசிக்கச் சொல்கிறீர்கள்?
எனி ஒன் இன் பர்ட்டிகுலர்?
நான் பார்ப்பவை வெறும் பொருட்கள்
அசையும், அசையாப் பொருட்கள்
அசைபவை தூக்கத்தில் நடக்கும்
அணுக்களைப் போல் அலைகின்றன
அசையாதவையோ
வெவ்வேறு கோலங்களில்
என்னிடம் பாராமுகம் காட்டுகின்றன
அப்புறம் இந்த சத்தம்…
எனக்குப் பொருட்கள் பிடிக்காது என்றில்லை
ஆனால் நேசிப்பதெல்லாம்
ரொம்ப நாடகத்தனம்.

பூ மழை

in கவிதை | Comments Off on பூ மழை

கடற்காற்று அதகளம் பண்ணிய
மொட்டை மாடியில் நின்று ஜாலியாக
சிகரெட் ஊதிக்கொண்டிருந்தபோது
பூமழை பெய்யத் தொடங்கியது

ஐம்பது காசு நாணய அளவில்
வாசமிகு மஞ்சள் பூக்கள்
கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை
தண்ணீர் மழை போல் பெய்து
பார்வையை நிரப்பின

ஓசையின்றிப் பெய்த மலர்கள்
சிகரெட்டை அணைத்தன
முழங்கால் வரை அவற்றில்
புதைந்திருந்தேன்

அடுத்து வந்தது மண் வாசனை
இது சரியாகப் படவில்லை
ஒரு பூகம்பம் ஏற்படும்போது
முதலில் உதிர்பவை பூக்கள்தானாம்
பிறகுதான் பறவைகள் பறக்குமாம்
கடைசி நிலநடுக்கம் நினைவில்லை
நடுங்கியதா என்று நிச்சயமில்லை
ஆனால் நாளேடுகளில் விரிவாகப்
புள்ளிவிவரம் கொடுத்திருப்பான்
நான் நம்புகிறேன்

நம் தலைக்கு மேல் உள்ள ஓர் ஊரில்
ஒரு நிலம் நடுங்கப்போகிறது
எந்த ஊர் என வரைபடத்தில் பார்க்கலாம்
அடுக்கு மாடிக் கட்டிடங்களிலிருந்து
மக்கள் வெளியே ஓடி வந்து
வேடிக்கை பார்ப்பார்கள்
உற்றார் உறவினரை செல்பேசியில்
அழைத்து அறிவிப்பார்கள் பெண்கள்
இளசுகள் கிடைத்த வாய்ப்பில்
பிடித்த இளசுகளிடம் சென்று பேசும்
நடுத்தரங்கள் பரபரப்பாகத் தம்மிடையே பேசி
திடீர் விஞ்ஞானத்தை வளர்க்கும்
ரிக்டர் அளவுகோலைப் பொறுத்து
அவர்களது வீடுகள்
அவர்கள் தலையிலேயே விழக்கூடும்
அவர்கள் தலையில் விழுந்தால்
அடுத்தது நம் தலைதான், கியாரண்டி
அவர்கள் மண்ணில் நாம் புதைவோம்
அவர்களின் இடிபாடு நம்முடையதாகும்

தலையைக் குனிந்து இன்னொரு
சிகரெட்டைப் பற்றவைக்கிறேன்
பீடி போல் ஃபில்டரைப் பிடித்துப்
பூக்களிடமிருந்து அதைப் பாதுகாக்கிறேன்
மூன்றாம் மாடிக்கு மேல் இருக்கும்
மொட்டை மாடியிலிருந்து பார்க்கிறேன்
பூக்களின் ஆற்றில் மிதக்கும் குடைகள்.

முண்டம்

in கவிதை | Comments Off on முண்டம்

தன் தலையைக் கையில் ஏந்தி
உடல் ஒன்று தெருவில் வந்தது
“முண்டம்!” என்று சும்மா அழைத்தேன்
“என்ன?” என்று அதட்டின இரண்டும்.

மின்விசிறி

in கவிதை | Comments Off on மின்விசிறி

1.

தேமே என ஓடிக்கொண்டிருந்த மின்விசிறி
ஒட்டடை அடிக்கப்பட்ட பின்
சத்தம் போடத் தொடங்கியிருக்கிறது
அணைக்கப்பட்டு அடங்கும் மின்விசிறி
மெல்லக் கடகடத்து ஓய்கிறது
படிப்படியாக நிற்கும் மூச்சு போல.

2.

ஏர்கண்டிஷனர், வாஷிங் மெஷின், மிக்சி,
சமயத்தில் கணினியின் வன்தட்டுகூடத்
தத்தம் மொழியில் சத்தம் போடுகின்றன
பழைய மின்விசிறிகளிடம்தான்
சொல்ல ஏதாவது இருக்கிறது.

© 2017 பேயோன் - Powered by Wordpress / Theme: Tabinikki

பேயோன் is using WP-Gravatar