புரோகிதம்

in கவிதை | Comments Off on புரோகிதம்

என் தந்தை பேரறிஞர்
அவரது தந்தை அறிஞர், ஆசிரியர்
அவர் தந்தையும் அறிஞர்தான்
அவரது தந்தையும் அவ்வாறே
அதற்கு முன்பு இருந்தவர்கள் யார்?
ஒடுக்குமுறையாளர்கள், சுரண்டல்காரர்கள்
பழம்பெருச்சாளிகள், அறிவிலிகள்
கிணற்றுத் தவளைகள், புறம்போக்குகள்
திருட்டு மைதுனக்காரர்கள்
கொலைகாரர்களும் இருப்பார்கள்
வாரிசுகளின் சுபிட்சம் சொல்லும்
கதைகளைக் கேட்க முடியாது
எல்லோரையும் சேர்த்துப் பித்ருக்கள்
என்கிறான் ஒரு மண்ணும் தெரியாத
இந்த அயிறு.

எங்கே போவோம்?

in கவிதை | Comments Off on எங்கே போவோம்?

அதிகம் பார்த்துவிட்ட சிறுவன் கேட்டான்
செத்த பிறகு நாம் எங்கே போவோம்?
நானும் கேட்டேன்
ஒரு காக்கை செத்த பிறகு எங்கே போகும்?
ஒரு செடி செத்த பிறகு எங்கே போகும்?
ஒரு நோய்க் கிருமி செத்த பிறகு எங்கே போகும்?
இந்த பல்புக்கு ஃப்யூஸ் போனால்
அதன் ஒளி எங்கே போகும்?
அங்கேதான் எல்லோரும் போவோம்.

எல்லாம் விதி

in கவிதை | Comments Off on எல்லாம் விதி

‘வருகிறேன்’ என்றாள் அவள்
கதவைத் திறந்தபடி
‘ம்’ என்றாள் இவள்
பார்வை திரும்பாமல்
செருப்பின் வாரை
மாட்டிக்கொண்டவள் இறுதியாக
‘வருகிறேன்’ என்றாள்
‘எத்தனை முறைதான் சொல்வாய்?’
என்று இவள் பொரிந்தாள்
பிறகு தகவல் வந்தது
அவள் விபத்தில் இறந்துவிட்டாள் என
இவள் அழுது புலம்பினாள்
‘வராமலே போய்விடுவாய்
என்று தெரிந்திருந்தால்
இன்னொரு முறை
சொல்ல விட்டிருப்பேனே!’

சாவு மற்றவர்களுக்கே

in கவிதை | Comments Off on சாவு மற்றவர்களுக்கே

ஒரு விஷயத்தை கவனித்திருக்கிறீர்களா?
சாவு எப்போதுமே மற்றவர்களுக்குத்தான் வருகிறது
இவர் செத்தார், அவர் காலமானார், இன்னொருத்தர்
இனி இல்லை என்றெல்லாம் கேட்கிறோம்
சிலருடைய சாவை அருகிலிருந்தும் பார்க்கிறோம்
இக் கேள்வி ஞானங்களும் நேரடிக் காட்சிகளும்
ஒன்றைச் சந்தேகத்திற்கிடமின்றி நிரூபிக்கின்றன:
சாவு மற்றவர்களுக்கு மட்டுமே ஏற்படுவது
லூசு போல் பேசுகிறான் என்றுதானே நினைக்கிறீர்கள்?
என் மனசுக்குப் பட்டதைக் கேட்கிறேன் –
அடுத்தவன் சாகிறான், சரி,
நீங்களோ நானோ சாகிறோமா?
யதார்த்தமாகத் திரிந்துகொண்டுதானே இருக்கிறோம்?
“நமக்கும் ஒருநாள் சாவு வரும்” என்கிறீர்கள்
அதாவது இவர்கள் சாகிறார்களே, அதே மாதிரி
ரொம்பப் பெருந்தன்மை சார்,
உங்கள் ஆட்டத்தில் என்னையும் சேர்த்துக்கொண்டீர்கள்
ஆனால் நான் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டேன்
நமக்கும் சாவு உண்டு என்றால்
இந்நேரம் நாம் செத்திருக்க வேண்டுமே!
எப்படி நாம் நேரடியாகச் சாகாமல்,
வேடிக்கை மட்டும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்?
நம்மை மாளாத் துயரிலிருந்து தடுப்பது எது?
நோய், விபத்து, வன்முறை எவையும்
தாக்க முடியாத மலைகளும் கடல்களுமா நாம்?
புரிகிறது, நீங்களும் நானும் ஒன்றல்ல
நீங்கள் வேறு ஆள். உங்களுக்கு உண்டு
நீங்கள் என்றைக்காவது சாவீர்கள், ரைட்டோ
நான் அடியேன். எனக்குச் சாவு இல்லை
நான் வேடிக்கை மட்டும்தான் பார்ப்பது
அதனால்தான் சொல்கிறேன்
சாவு மற்றவர்களுக்குத்தான் வருகிறது.

© 2017 பேயோன் - Powered by Wordpress / Theme: Tabinikki

பேயோன் is using WP-Gravatar