திசை காட்டிப் பறவை – 6

in புனைவு

அத்தியாயம் 6 – கண்ணாடி

குமாருக்குக் கிட்டப்பார்வை உண்டு. குமாரானவன் கண்ணாடி போட்டிருக்கிறான். கண்ணாடி போடாதபோது கடவுளே எதிரில் வந்தாலும் அவனுக்கு அடையாளம் தெரியாது. வேதனை பொங்கக் கூறுகிறான் குமார்…

“ஏறக்குறைய 12 வருடங்களுக்கு முன் சிறு விபத்து ஒன்றில் என் கண்ணாடியை இழந்தேன். கண்ணாடி இல்லாமல் உலகத்தைப் பார்க்கும் அனுபவம் எனக்குக் கிடைத்தது.

தார்ச் சாலையில் கீழே கிடக்கும் சியாமள வர்ணத்து அரூப வஸ்துவானது எருமைச் சாணமா, அழுக்குத் துணியா – யாரறிவார்? எதிர்ப்படும் ஒவ்வொரு பெண்ணையும் உற்றுப் பார்க்கிறேன் – அவள் அழகாய் இருக்கிறாளா? நானறியேன். என் கண்ணாடியைக் கேட்டால் அது சொல்லக்கூடும்.

தட்டுத் தடுமாறி நடக்கையில் சிறு புதைகல்லில் என்னைத் தடுக்கிவிடும் என் காலுக்குக் கண்ணாடி இல்லை. அந்தக் கல்லுக்கு நான் எத்தனையாவது காலோ…”

குமாரின் காலுக்கு அது எத்தனையாவது கல்லோ…

Tags: ,

Comments are closed.

© 2017 பேயோன் - Powered by Wordpress / Theme: Tabinikki

பேயோன் is using WP-Gravatar