கன்னட மொழி வரலாறு

in கட்டுரை

மறைந்த கன்னடத் திரைப்பட நடிகர் ராஜ்குமாருக்கான வித்துக்கள் இடப்படுவதற்கு முன்னரே, அதாவது முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, தமிழ்ப் புலவர் ஆக முயன்று தோல்வியடைந்த சில அதிருப்தியாளர்கள் இன்று கர்நாடகா என்று அறியப்படும் அன்றைய கலி நாடக சமஸ்தானத்தின் தலைநகரமான மைசூரில் ஒன்றுகூடிக் “கலி நடனம்” என்றதொரு மொழியை உருவாக்கினார்கள். இது “கலி நடம்” என்று மருவிப் பின்னர் “கன்னடம்” ஆயிற்று.

கன்னடம் உருவாக்கப்பட முதன்மையான காரணம், அதனை உருவாக்கிய கலகத் தமிழர்களுக்கு இருந்த தமிழ் உச்சரிப்புப் பிரச்சினைகளாகும். எடுத்துக்காட்டாக, ப, வ ஆகிய ஒலிகளைச் சரிபட உச்சரிக்க இயலாமை. இந்த உச்சரிப்புக் கோளாறுகளைத் தமது புதிய மொழியில் செல்லுபடியாக்குவதில் நிறுவனர்கள் கவனம் குவித்தனர். “பால்” என்பதில் உள்ள “பா” என்ற எழுத்து, “ஹா” ஆகி, “ல்” என்ற எழுத்து ‘உகாரக் கேவலம்’ எனப்படும் புதிய இலக்கண விதிப்படி “லு” ஆகி “ஹாலு” ஆனது. “வண்டி” என்பது “பண்டி” எனவும் “வருவது”, “போவது” என்பன “பருவோது”, “ஹோகுவோது” எனவும் ஆயின. “விடு” > “பிடு”, “வீடு” > “பீடு”, “வீதி” > “பீதி”, “பல்லி” > “ஹல்லி”, “பழைய” > “ஹளைய” என்று மேலும் சில காட்டுகளைக் காட்டலாம்.

தமிழை உச்சரிக்க இயலாமையின் அடிப்படையிலேயே கன்னட இலக்கணம் அமைக்கப்பட்டது என்பதற்கு இன்னுமோர் எடுத்துக்காட்டு, கன்னட இலக்கணத்தில் உள்ள கடைநீக்கம் என்கிற விதியாகும். “வந்துவிட்டு” என்னும் ஒரு சொல் உச்சரிப்புப் பிழையுடன் “பந்துபிட்டு” என்று மாற்றப்படுவதோடு நில்லப்படாமல் முதன்மை வினை, துணை வினை ஆகியவற்றின் இறுதி எழுத்து நீக்கப்பட்டு “பன்பிட்” என்று மாற்றப்பட்டது. இதனால்தான் மொழியியல் வட்டாரங்களில் கன்னடம் “பிட்(டு) மொழி” என்று அழைக்கப்படுகிறது. உலக மொழியியல் சங்கம் இதை எட்டு பிட் (8-bit) மொழி என வகைப்படுத்தியுள்ளது. கன்னட மொழியியல் சங்கம் இதை “எட் பிட்” என வகைப்படுத்துகிறது. இது போக, பல தமிழ்ச் சொற்கள் நேரமின்மைக்காகக் கன்னடத்திற்குள் அப்படியே புகுத்தப்பட்டன. காட்டாக, மக்கள் என்கிற சொல் உளுகாரக் கடைச்சேர்க்கை விதிப்படி “மக்குளு” ஆனது போல் “ஆக்கள்” அதே விதிப்படி “ஆக்குளு” ஆனது.

கன்னடத்தை உருவாக்கத் தமிழ், சமஸ்கிருதம், துளு, கொங்கணி, படகமொழி ஆகியவை பயன்படுத்தப்பட்டாலும் எந்தப் புது மொழியும் முழுவதுமாகப் பிற மொழிகளிலிருந்து உருவாக்கப்படாது என்பது இயற்கை நியதி. மத்திய கொங்கணியை அடிப்படையாகக் கொண்டு கன்னடத்திற்குப் புதிய சொற்களை உருவாக்க மைசூரில் ஊர்ப் பெரியவர்கள் இணைந்து உயிரெழுத்துகள், மெய்யெழுத்துகள், உயிர்மெய்யெழுத்துகள், எண்கள் ஆகியவற்றைச் சீட்டுகளில் எழுதிக் குலுக்கிப் போட்டார்கள். ஒரு சொல் எத்தனை எழுத்துகளைக் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும் என்று நிர்ணயிக்க முதலில் ஒரு எண் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, அதற்கேற்ற எண்ணிக்கையில் எழுத்துச் சீட்டுகள் பொறுக்கப்பட்டன. அடுத்து, அந்தச் சொல்லின் எழுத்துகள் எந்த வரிசையில் அமைய வேண்டும் என்பது தாயம் வீசி முடிவு செய்யப்பட்டது. இவ்வாறு தோராயமாக ஆறு மாத காலம் உழைக்கப்பட்டு சுமார் 2,000 புதிய கன்னடச் சொற்கள் உருவாக்கப்பட்டன. இவற்றில் 200 சொற்களாவது இன்றும் புழக்கத்தில் உள்ளன.

அடுத்து கன்னட மொழிக்காக இவ்வண்ணம் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒலிகளுக்கு வரிவடிவம் தரும் பணி மேற்கொள்ளப்பட்டது. தெலுங்கு போன்ற மொழிகளின் வரிவடிவம் ‘ஜிலேபி’ என்று நகைச்சுவையாக வர்ணிக்கப்பட்டாலும் அதிலொரு வரலாற்று உண்மை இல்லாமலில்லை. தங்கள் புதிய மொழியின் வரிவடிவம் வேறு எந்த மொழியைப் போன்றும் (தெலுங்கு தவிர்த்து) இருக்கக்கூடாது என்பதில் கலகத் தமிழர்கள் சித்தமாக இருந்தனர். எனவே கன்னட வரிவடிவமானது கன்னட ஒலிகளைப் போல் அறிவியல் ரீதியாக உருவாக்கப்படாமல் முற்றிலும் படைப்பூக்கம் சார்ந்து பிறப்பிக்கப்பட்டது. இதன் பின்கதையைச் சற்றுப் பார்ப்போம்.

அன்றைய காலகட்டத்தில் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி அதிகாரிகள் விரும்பிப் பசு வேட்டையாடும் (கன்னடத்தில் “கோ பேட்டெ”) தலமாக மைசூர் இருந்தது. பசு இறைச்சியை மைய உணவாகக் கொண்டு மைசூர்வாழ் கலகத் தமிழர்களின் நெருங்கிய கூட்டாளிகளாக இருந்து சமஸ்கிருத வட்டார வழக்கான பிராகிருதத்தில் பேசிய மாத்வர்கள் (கன்னட வீரவைணவப் பார்ப்பநர்கள்) உணவிற்குப் பசுக்களை இட்டுக்கொண்டு வரச் சென்ற பயணங்களில் வயல் வெளிகளில் பசுக்களின் குடல்கள் இறைந்து கிடந்ததைக் கண்டு வரிவடிவத்திற்குத் தீர்வு கண்டனர். கலகத் தமிழர்கள் அக்குடல்களை வடிவமாதிரியாகக் கொண்டு கன்னட வரிவடிவத்தைக் கட்டமைத்தனர். நெல்லில் அட்சராப்யாசம் தொடங்கும் வழக்கத்தை அடியொட்டி முதன்முதல் கன்னட வரிவடிவங்கள் முறுக்குப் பிழியும் கருவிகள் வழியே அரிசி மாவால் எழுதப்பட்டன. பிசிறுகள் துணை எழுத்துகள் எனத் தீர்மானிக்கப்பட்டது.

1715இல் ஹங்கனஹள்ளி (பங்கனபள்ளி) ராகவேந்திர ராவ் முதல் கன்னட நூலான ஹனுமான் சாலிசா மொழியாக்கத்தை எழுதினார். 1752இல் பௌத்தமும் அதற்குப் பின்பு சமணமும் (1753இல்) மைசூரில் அறிமுகமானவுடன் மைசூர் வைணவப் பார்ப்பநர்கள் அசைவ உணவிலிருந்து சைவ உணவிற்கு மாறினர். 1900களில் கர்நாடகத்தில் எழுத்தாணிப் புழக்கம் தொடங்கியது. கன்னடர்கள் முறுக்குப் பிழியும் கருவியால் தலையணை அளவு 16 பக்க ஓலைச் சுவடி நூல்கள் எழுதுவதைக் கைவிட்டு எழுத்தாணியைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர். 1930களில் கர்நாடகத்தில் இறகு எழுதுகோல் அறிமுகமானது. 1947இல் இந்தியாவிற்குச் சுதந்திரம் கிடைத்த பின்பு காங்கிரஸ் நடுவண் அரசால் மைப் பேனா அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. 1931இல் பறவைக் காய்ச்சலின் வரவு காரணமாக எழுதும் பழக்கத்தை அறவே விட்டொழித்திருந்த கன்னடர்கள் பேனா கிடைத்ததும் மீண்டும் எழுதத் தொடங்கினார்கள். 1934இல் முதல் கன்னடத் திரைப்படமான ‘சதி சுலோச்சனா’வின் வசனங்கள் பேனாவால் எழுதப்பட்டன. சதி சுலோச்சனா பெருவெற்றி அடைந்ததையடுத்து பேனாவின் பயன்பாடு பிரபலமடைந்து எழுதுதல் பிற துறைகளுக்கும் பரவியது.

1960களில் கன்னடத்திற்குப் பாரம்பரியம் தேவைப்பட்டதன் அவசியத்தை உணர்ந்த கன்னட மொழி அறிஞர்கள், அதாவது கன்னடர்கள்,  அன்றைய நடுவண் அரசை நிர்ப்பந்தத்திற்கு உட்படுத்தி அவசர அவசரமாகப் பழைய துளு, கொங்கணி, படகர் மொழி நூல்களை ஒவ்வொன்றாகக் கன்னட நூல்கள் எனக் கருதப்பட வழிவகுத்தனர். உதாரணமாக, ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு நூலாகிய “கவிராஜமார்கா” மத்திய கொங்கணியில் எழுதப்பட்டது. இப்போது அது கன்னட மொழி நூலாகும். 2006இல் இந்திய மொழிகளுக்கான நடுவண் கழகம் (Central Institute of Indian Languages), அப்போதைய மத்திய அரசுக்கு பெங்களூரு ஐயங்காரு ஹேக்கரியின் ஜிலேபிகளை அனுப்பிச் செம்மொழி அந்தஸ்து கோரியது. இம்முயற்சி தோல்வியடைந்ததை அடுத்து கன்னடத் திரைப்படக் குறுவட்டுகள் அனுப்பப்பட்டன. 2008இல் கன்னடத்திற்குச் செம்மொழி அந்தஸ்து அளிக்கப்பட்டது.

Tags: ,

Comments are closed.

© 2017 பேயோன் - Powered by Wordpress / Theme: Tabinikki

பேயோன் is using WP-Gravatar