கடிதம்: இலக்கிய சினிமா

in கடிதம்

அன்புள்ள பேயோன் சார்,

மகத்தான உலக இலக்கியங்கள் திரைப்பட வடிவம் பெற்றுள்ளன. தமிழில் அவைகளுக்கு நிகரான இலக்கியப் படைப்புகள் இருந்தபோதிலும் வெறும் டப்பாங்குத்து படங்களே வந்தவண்ணம் உள்ளன. உங்கள் ஆயிரம் பக்க நாவல்களில் ஒன்று கூடக் கரையேறியபாடில்லையே? இந்த நிலை ஏன் நிலவுகிறது? தமிழன் செத்துவிட்டானா?

வி. அர்த்தநாறி
செங்குன்றம்

அன்பின் அர்த்தநாறி

தமிழின் ஆகப்பிரபலமான நாவலாகிய ‘பொன்னியின் செல்வ’னுக்கே இந்தக் கதிதான். அதைப் போய் இன்னும் ஏன் படமாக்காமல் விட்டுவைத்திருக்கிறார்கள் என்று தினமும் நான்கு பேராவது என்னிடம் கேட்கின்றனர். நான் அலுப்பில்லாமல் அவர்களுக்கு ஒரே பதிலைத்தான் சொல்கிறேன்: “உன்னால முடிஞ்சா நீ எடுயேன் பாப்போம்.” ஏனென்றால் சினிமா பார்ப்பதைவிட உருவாக்குவது கடினம்.

ஒரு சராசரி சினிமா பார்வையாளனையும் அதே சராசரி திரைப்பட இயக்குநரையும் எடுத்துக்கொள்வோம். இந்தப் பார்வையாளன் சீவி சிங்காரித்துக்கொண்டு திரையரங்குக்குச் சென்று உட்கார்ந்து படம் பார்த்துவிட்டு வருகிறான், அவ்வளவுதான். ஆனால் இயக்குநரோ, பார்வையாளன் திரையரங்குக்கு வருவதற்குள் அந்தப் படத்திற்குக் கதை, திரைக்கதை, வசனம், இசை. படப்பிடிப்பு, விநியோகம், தயாரிப்பாளர்களை மேய்த்தல் உள்பட எல்லா வேலைகளையும் செய்து முடிக்க வேண்டும். கொஞ்சம் தாமதமானால்கூட பார்வையாளன் பிரிண்ட் இல்லை என வேறு படம் பார்க்கப் போய்விடுவான். இயக்குநருக்குள்ள ஒரே வசதி, அவரும் நடுநடுவே உட்கார்ந்துகொள்ளலாம். இதுதான் இவர்களின் வேறுபாடு.

ஒரு படத்தை உருவாக்குவது எளிதானதல்ல. ஏனென்றால் அது கடினமானது. கதையில் “வேதனையை மறைத்துக்கொண்டு கோபமாகச் சிரித்தான்” என்று எளிதாக எழுதிவிடுகிறோம். இதைக் காட்சிப்படுத்துவதற்கு எவ்வளவு செலவாகும் தெரியுமா? நிறைய செலவாகும். முதலில் இப்படி நடிக்க ஆளில்லை. வேதனையைக் காட்ட ஒரு முகபாவம், அதை மறைத்துக்கொள்ள ஒரு முகபாவம், அடுத்து கோபமாக இருப்பதற்கு ஒரு முகபாவம், பிறகு சிரிப்பதற்கு ஒரு முகபாவம் என நான்கு தனித்தனி முறை நடிக்கச் சொல்லிவிட்டு நான்கு காட்சிகளையும் ஒரே ஷாட்டில் ‘மெர்ஜிங்’ தொழில்நுட்பத்தால் இணைக்க வேண்டும். பார்வையாளன் ரசித்துக் கைதட்டிவிட்டுப் போய்விடுவான் பஸ்ஸைப் பிடித்தோ டூவீலர் கொண்டுவந்திருந்தால் அதிலோ அல்லது வீடு அதிக தொலைவில் இல்லை என்றால் ஆட்டோவிலோ (சைக்கிளில் யாரும் சினிமாவுக்குப் போவதில்லை. அதில் என்னவோ ஒரு கௌரவக் குறைச்சல்). எல்லா மெனக்கெடலும் இயக்குநருக்கே.

பண்டைய தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் சினிமாவை மனதில் வைக்காமல் எழுதினார்கள். அதனால்தான் ‘பொன்னியின் செல்வன்’, ‘இன்னொரு செருப்பு எங்கே’ போன்ற காவியங்கள் கடைசி வரை திரையேறவில்லை. எனவேதான் சென்ற தலைமுறை எழுத்தாளர்களான நாங்கள் நாவல், சிறுகதை எழுதும்போதே பார்த்து எழுதுகிறோம். எதுவெல்லாம் சாத்தியமோ அதை மட்டும்தான் எழுதுகிறோம். “ஓட்டலில் சுவையான சப்பாத்தி சாப்பிட்டான்” என்று எழுதினால் சுவையான ஓட்டல் சப்பாத்திக்கு எங்கே போவது? பிறகு ஓர் இயக்குநர் நம் சிறுகதையைப் படிக்கும்போது அவன் மனதில் ரூ. 5 கோடிக்குள் கதை விரிய வேண்டும். எனது சமீபத்திய சிறுகதை ஒன்றை முடிக்கும்போது அடைப்புக்குறிகளில் “இது சினிமா கதை மாதிரியே இல்லை?” என்று சேர்த்திருக்கிறேன். இந்த முனைப்பு இல்லாமல் கிளாசிக்குகளைத் திரைக்கு எடுத்துச் செல்ல முடியாது. அதிகபட்சம் அவற்றைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு போய் சினிமா பார்க்கலாம். அதனால் என்ன பிரயோஜனம்? “இதோ பார் ஹன்சிகா மோட்வானி!” என்று வந்தியத்தேவனிடம் காட்டவா முடியும்? தோலை உரித்துவிடுவாள் குந்தவைக்காரி.

அன்புடன்
பேயோன்

Tags: ,

Comments are closed.

© 2017 பேயோன் - Powered by Wordpress / Theme: Tabinikki

பேயோன் is using WP-Gravatar