poem1.doc

in கட்டுரை

என்னிடம் கவிதை கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு கமுக்கமாக இருந்த ‘இடைநிலை’ ஆசிரியர் தென்றல்ராஜுக்கு ஒரு செல்பேசியைப் போட்டேன்.

“வணக்கம் சார்” என்றார். இதுதான் எனக்கு அவரிடம் பிடித்தது. சிலர் நான் என்றால் போனை எடுக்க மாட்டார்கள்.

“வணக்கம், கவிதை அனுப்பினேனே, வந்துதா?”

“வந்துது சார்” என்று நிறுத்திக்கொண்டார்.

“உங்களுக்குப் புடிச்சுதா?” என்றேன் நான்தான் வாய் விட்டு.

“நல்லாருக்கு சார், ஆனா இந்த மாதிரி முன்னாடியே வந்திருக்கு” என்று இழுத்தார்.

“அதுக்குக் காரணம் இருக்கு. நான் இத ஆறு மாசத்துக்கு முன்னாடியே ஒரு வாட்டி உங்களுக்கு அனுப்பிருக்கேன். அப்ப படிச்ச நியாபகமா இருக்கும்.”

“ஓஹோ, அப்ப எப்படி அதப் போடாம விட்டேன்?”

“இந்த மாதிரி முன்னாடியே வந்திருக்கு-ன்னுட்டீங்க.”

“அப்பவுமா!”

“வாஸ்தவந்தான்.”

“அப்ப இது வேணாம் சார். வேற அனுப்புங்களேன்.”

“ஏன், ரெண்டு வாட்டி ரிஜெக்ட் ஆனதால கவிதை ராசியில்லன்னு பயப்படுறீங்களா?”

“சேச்சே, அப்படியெல்லாம் இல்ல சார். எனக்கு அதுலல்லாம் நம்பிக்கை இல்ல. நாமதானே ரிஜெக்ட் பண்றோம்.”

“பின்ன ஏன் சார் பயப்படுறீங்க? அறிவுத் தளத்துல இருந்துக்கிட்டு நீங்களே சென்டிமென்ட் பாக்கலாமா?”

இதற்குப் பிறகு சிறிது நேரம் அந்தப் பக்கத்திலிருந்து சத்தத்தையே காணோம். பிறகு பேசினார்.

“சார், நீங்க ஆனா ஆவன்னா எழுதிக் குடுத்தாகூட போட்ருவேன். ஆனா வரிசையவாவது மாத்திக் குடுங்க-ன்றேன். புரிதா?”

(எனக்கு இந்தப் “புரிதா” எப்போதுமே பிடிக்காது. கேட்பவனை மட்டந்தட்டும் அநாகரிக உத்தி. அதற்கு நான் “எப்பிடி?” என்று ஒரு எதிர்வு வைத்திருக்கிறேன். ஆட்டோக்காரர்களிடம் கற்றுக்கொண்ட உத்தி இது. நாம் ஒன்றைச் சொல்லிவிட்டு “எப்பிடி?” என்று கேட்டுவிட்டால் எதிராளி நாம் சொன்னதைத் திரும்பச் சொல்லியே ஆக வேண்டும். எ.கா.

ஆட்டோக்காரர்: தனக்கு வேண்டியத மட்டும் எல்லாம் நல்லா செஞ்சுக்குவான். ஊர்க்காரனுக்கே உதவ மாட்டான். ஆனா இவன்தான் எல்லாரையும் வுட யோக்கியன் மாரி ஒலகத்துக்கே உபதேசம் பண்ணுவான். எப்பிடி?

நான்: தனக்கு வேண்டியத மட்டும் எல்லாம் நல்லா செஞ்சுக்குவான். ஊர்க்காரனுக்கே உதவ மாட்டான். ஆனா இவன்தான் எல்லாரையும்விட யோக்கியன் மாரி ஒலகத்துக்கே உபதேசம் பண்ணுவான்.)

நான் அதற்கு பதில் வைத்திருந்தேன்.

“அஞ்சு நிமிஷத்துல வேர்டிங்ஸ் மாத்தி அனுப்புறேன். ஆனா நீங்க அத உள்ளது உள்ளபடி கமா கிமா மாத்தாம அப்படியே போட்ருங்க. எப்பிடி?”

“தாராளமா அனுப்புங்க. லேயவுட்ல உங்களுக்கு இடம் விட்டாச்சு.”

சில நிமிடங்களில் அனுப்பிவிட்டு செல்பேசியில் அவரை அழைத்தேன்.

“என்ன சார் மாத்தாம அதே கவிதைய அனுப்பி வெச்சிருக்கீங்க?”

“கவிதையோட அர்த்த தளம் அதுல உள்ள வார்த்தைகளுக்கு வெளியவும் இயங்குது சார்.”

“புரீல.”

“ஃபைல் நேமை மாத்திருக்கேன் பாருங்க.”

கவிதையை வரும் இதழில் காணலாம்.

Tags: ,

Comments are closed.

© 2017 பேயோன் - Powered by Wordpress / Theme: Tabinikki

பேயோன் is using WP-Gravatar