செப்டம்பர்க் கோடை

in கவிதை

இருக்கிற காற்றையெல்லாம்
யாரோ நூறு பேர்
உறிஞ்சியெடுத்துவிட்டது போல்
புழுங்கிக் கொல்கிறது

மனிதர் சுவாசித்து உயிர்வாழப்
போதுமான காற்று மட்டுமே
உருவற்ற சிலையாய்
அசையாமல் வியாபிக்கிறது

ஊதும் புகை
சோம்பேறி மேகமாய்
என்னையே வருகிறது
சுற்றிச் சுற்றி

மெல்லிய சட்டை அணிந்து
நிழலோரம் நடந்தாலும்
வீட்டை அடைவதற்குள்
தொப்பலாகிறேன்

வியர்வைக்குக் குளித்தால்
குளித்ததும் வியர்க்கிறது

பாட்டில் பாட்டிலாய்க்
குடிக்கும் தண்ணீர்
போன இடம் தெரிவதில்லை

எதற்கும் பணியாத
செப்டம்பர்க் கோடையில்
அஃறிணைகளுக்கு மட்டுமே
இயல்பு வாழ்க்கை

பருவங்கள் நேரத்திற்கு
வேலைசெய்யப் பெற்ற
மேலைத் தேயமே,
சல்மான் கானையும்
மாதுரி தீட்சித்தையும்
எடுத்துக்கொண்டு
உன் பனியும் குளிரும்
கொஞ்சம் தா.

Tags:

Comments are closed.

© 2017 பேயோன் - Powered by Wordpress / Theme: Tabinikki

பேயோன் is using WP-Gravatar