கடனுக்கு

in கட்டுரை

மகனின் கல்லூரிப் படிப்புக்காக வங்கியில் ரூபாய் முப்பது லட்சம் கல்விக் கடன் வாங்கியிருக்கிறார் லபக்குதாஸ். கேட்டு ஆடிப்போனேன். நாட்டில் இருக்கிற பணமே கொஞ்சம்தான் என்கிறபோது கல்விக் கடன் என்ற பெயரில் லட்சலட்சமாக வாரிக் கொடுத்தால் செலவுக்கு என்ன செய்வது? வங்கிகள் இந்தப் போக்கை உடனடியாக நிறுத்த வேண்டும். மாணவர்கள் ஒரு வாரம் கல்லூரிக்கு மட்டம் போட்டால் ஒன்றும் கெட்டுவிடாது.

என் மகனுக்கும் லபக்குதாசின் மகன் வயதுதான். ஆனால் நான் கடனெல்லாம் வாங்குவதில்லை. எதிலாவது முதலீடு செய்து தருவதாகச் சொல்லிப் பணம் வாங்கிக்கொண்டு ஏமாற்றிவிடுவேன். இன்னோர் எழுத்தாளரிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட உத்தியிது. பணம் கொடுத்தவர் சில காலம் காத்திருப்பார். பிறகு வந்து பணத்தைத் திரும்பக் கேட்பார். நானும் இப்போது வரும், அப்போது வரும் என்று சொல்லிச் சமாளிப்பேன். “எப்போது வரும்?” என்பதை மட்டும் அவர் கேட்காவிட்டால் அதையும் நானே கேட்டுவிடுவேன். நாம் எதையோ செய்யாமல் விடுவதாக அவர் நினைக்கக் கூடாது, அல்லவா?

என் புத்தகங்கள் ஆண்டு முழுக்க வெளியாகிக்கொண்டே இருக்கும். எனவே இடையில் வரும் ஒரு சல்லிப் புத்தகத்தை ‘முதலீட்டாளருக்கு’ அர்ப்பணித்து அவர் கையில் ஒரு பிரதி கொடுப்பேன். புத்தகத்தில் தம் பெயரை அச்சில் பார்த்து நெகிழ்ந்துவிடுவார். அவனவன் புதுமைப்பித்தன், நகுலன், விக்ரமாதித்யன், ஜி. நாகராஜன் என்று புத்தக அர்ப்பணிப்பு செய்துகொண்டிருக்கும்போது நான் டெலிபோன் டைரக்டரி பெயர்களுக்கெல்லாம் கும்பிடு போட்டுக்கொண்டிருப்பேன். ஆனாலும் நஷ்டம் இல்லை. நம்மால் நாலு பேர் மற்றவர்களுக்குத் தெரிவதில் அர்த்தமில்லாத ஒரு திருப்தி, அவ்வளவுதான். இவர்களுக்கு ஒருவரை ஒருவர் தெரியாததும் ஒரு வசதி.

இந்த ஆளுமைகள் பெரும்பாலும் வளரும் எழுத்தாளர்கள் அல்லது வாசகர்கள். அங்கீகார ஆசை இருந்தாலும் கூச்சம் தூக்கும் தலைகளின் சொந்தக்காரர்கள். எனவே வெளியீட்டு விழாவில் என் புத்தகம் பற்றிப் பேச முடியுமா என்று எங்கேயோ பார்த்துக்கொண்டு நண்பரிடம் கேட்டுவைப்பேன். பதறி மறுப்பார் என்று தெரிந்துதான். பேச ஒப்புக்கொண்டால் புத்தகம் வெளிவந்த தடயமே இல்லாமல் செய்துவிடுவேன். இந்த வெளியீட்டு விழாப் பேச்சு அழைப்புக் கௌரவம் அவரைச் சிறிது காலம் நிசப்தமூட்டிவைக்கும். (கொஞ்சம் ஆபத்தான தொடர்புகளைக் கொண்ட எழுத்தாளர்கள் என்றால் நான் மதிப்புரை எழுதிப் பேட்டிகளில் குறிப்பிட்டு அடிப்பொடிகளையும் மதிப்புரையில் இறக்குவேன்.)

அடுத்து அவர்கள் ‘படைப்பு’ எதையாவது வாங்கிச் சிறுபத்திரிகைகளிலோ பண்பாட்டு மாத இதழ்களிலோ பிரசுரப்படுத்துவேன். சமூக ஊடகங்களில் இருக்கும் வாசக அடியாட்களை விட்டு அந்தப் படைப்புகளைக் குதற விடுவேன். பிறகு அவரை அழைத்துத் துக்கம் விசாரிப்பேன். எதிர்காலத்தில் உங்களுக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கிறது என்று ஊக்குவிப்பேன். அதன் பிறகு முதலீட்டாளரிடமிருந்து தாக்குத் தகவலே இருக்காது. இந்த ஏற்பாடு எனக்குப் பெரும் மனநிறைவைத் தரும். ஏனென்றால் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுப்பது என்பது பணத்தைப் பெற்றவருக்கு இழப்பை ஏற்படுத்தும் விசயம். ஏதோ தேவையிருந்தது, வாங்கிவிட்டோம், திருப்பிக் கொடு என்றால் எங்கே போவது? பந்தா என்ன, திருப்பி எறிய?

எனக்குப் போட்டியாக வருவார் என்பதால் லபக்குதாசிடம் இந்த உத்தி பற்றிச் சொல்லவில்லை. நான் மென்மையாகப் புன்னகைத்து வாங்குவேன். அவர் தோளில் கைபோட்டுச் சிரித்து உரிமையாக வாங்குவார். அவருடைய உடல்மொழி உக்கிரமானது. நான் தோற்றுவிடுவேன். ஆனால் அவரது வங்கிக் கடன் பற்றி என் கவலையைத் தெரிவித்தேன். முப்பது லட்சம் ரூபாய் என்றால் அதில் கொஞ்சமாவது என் பணம் இருக்கும்தானே.

Tags: , ,

Comments are closed.

© 2017 பேயோன் - Powered by Wordpress / Theme: Tabinikki

பேயோன் is using WP-Gravatar