சரியான சில்லறை

in கட்டுரை

தேநீர் குடித்துவிட்டு வீட்டுக்குச் செல்லும் வழியில் நாளேடு வாங்க செய்தித்தாள் கடைக்குச் சென்றேன்.

“ஒரு இங்லீஷ் ஹிண்டு, ஒரு தமிழ் ஹிண்டு” என்று நூறு ரூபாயை நீட்டினேன் – ஒற்றைத் தாளாகத்தான்.

“பேப்பர் பன்னண்ட் ருவா. ரெண்ட் ருவா சில்ற இருக்கா?” என்றார் கடைக்காரர்.

“இல்ல” என்றேன். தெரிந்த கடை என்பதால் நெஞ்சைக் கல்லாக்கிக்கொள்ளத் தேவையில்லாத மாதிரி ஒரு சூழல்.

கடைக்காரர் செய்தித்தாள்களையும் மீதிச் சில்லறையையும் கொடுக்கக் கையில் வாங்கிக்கொண்டேன். மீதிச் சில்லறையில் ஓர் ஐம்பது ரூபாய் நோட்டு, இருபது ரூபாய் நோட்டு, பத்து ரூபாய் நோட்டு, நாணயங்களாக எட்டு ரூபாய் ஆகியவை இருந்தன. காசைப் பார்த்ததும் மனசுக்குள் ஒரு மின்னல் தோன்றி மறைந்தது: கடைக்காரர் கேட்ட பன்னிரண்டு ரூபாய் அவர் கொடுத்த சில்லறையிலேயே இருந்தது, கேள்வியிலேயே பதில் இருப்பது போல.

கடைக்காரரைப் பார்த்தேன். அவர் கல்லாவைத் திறந்துவைத்துக்கொண்டு அன்றாட அலுவல்களில் மூழ்கியிருந்தார்.

“இந்தாங்க பன்னண்ட் ருவா. ‘சரியான சில்லறை’, ஹெஹ்ஹெ” என்று அந்தத் தொகையை நீட்டினேன்.

கடைக்காரர் காசையும் என்னையும் உற்றுப் பார்த்தார்.

“சரியாப் போச்சு சார். குட்த்துட்டீங்க. வீட்டுக்குப் போங்க” என்றார்.

பந்தாவாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், முதல் வரியிலிருந்தே என்னுடைய திட்டமும் அதுதான்.

Tags:

Comments are closed.

© 2017 பேயோன் - Powered by Wordpress / Theme: Tabinikki

பேயோன் is using WP-Gravatar