Archive for the ‘கட்டுரை’ Category

ஒயிலனின் நாவல்: விமர்சனம், கடிதங்கள்

in கடிதம், கட்டுரை

ஒயிலனின் ‘மழைத்துளிகளும் துணிக்கொடிகளும்’

பெண்குயில் இந்தியா பதிப்பகத்திலிருந்து இந்த நாவல் வரப்பெற்றேன். கவிஞராக அறியப்படும் ஒயிலனின் மூன்றாவது புத்தகமான இது, அவரது முதல் நாவல். மதிப்புரைக்காக இரண்டு பிரதிகள் அனுப்பப்பட்டிருந்தன. அவற்றில் ஒன்றிற்காவது மதிப்புரை எழுதலாம் என்று படித்துப்பார்த்தேன். நான் ஒயிலனின் இரண்டு கவிதைத் தொகுப்புகளைப் படிக்கவில்லை. அது ஏன் தெய்வாதீனமான தற்செயல் என்பதை ஒயிலன் இந்த நாவலை எழுதிய லட்சணத்தின் வாயிலாக விளக்குகிறார்.

ஒயிலனுக்கு வயது சுமார் 280 இருந்தாலும் வளரும் எழுத்தாளர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுகிறார். சில கோஷ்டிகளில் இளம் எழுத்தாளராகவும் பார்க்கப்படக்கூடும். இவர் ஏன் வளரும் எழுத்தாளர் என்கிற காரணமும் நாவலில் காணக்கிடைக்கிறது.

ஒயிலனின் புதினம் மரபான வடிவத்தில் எழுதப்படவில்லை. இது ஒரு நான்லீனியர் நாவல். வெளிப்படையான கதை ஏதும் இல்லை. உரைநடை உதிரியாக உள்ளது. காக்கை பறக்கிறது என்பது போல் தொடங்கும் எண்ண ஓட்டத்தை அதன் போக்கில் நீட்டித்து அத்தியாயங்களை முடிக்கிறார் ஒயிலன் (பழைய நாவல்களைப் போல் அத்தியாயங்களுக்குத் தலைப்பு வைத்துள்ளார்). அவரது நடை அசர அடிக்கிறது. தமிழ் உரைநடையின் மகத்தான வரிகளாக இருந்திருக்கக்கூடியவற்றை மிக எளிதாகக் கடந்து சென்றுவிடுகிறார் இவர். விளைவு, அப்படி எந்த வரிகளும் கண்ணில் படுவதில்லை. அதற்கு பதிலாக, ‘இந்த வரி இங்கே வரக்கூடாது; இல்லை, எங்குமே வரக் கூடாது’ என்பது போன்ற எதிர்வினைகளை உணர்கிறோம்.

எடுத்துக்காட்டாக, “திமிலுயிர்” என்ற முதல் அத்தியாயத்தில் வரும் ஒரு சொல்லாடல். ஓர் எருதைப் பற்றிய விவரணையாக விரியும் இந்த அத்தியாயம், எருதில் தொடங்கி அப்படியே கதைக்குள் நம்மை இட்டுச்செல்லும் என நாம் எதிர்பார்த்து எச்சில் தொட்டுப் பக்கத்தைப் புரட்டுவதற்குள் “எருதுகளும் அசை போடும்” என்ற முத்தாய்ப்போடு முடிந்துவிடுகிறது. “ரோஷங்கொண்ட பெண்முலை” என்று எருதின் திமிலைப் பற்றிய உவமைதான் எஞ்சுகிறது.

பிறகு பின்வருமாதிரியான வரிகள் –

உன் புகைப்படத்தை நான் பார்க்கும்போது
அதுவும் என்னைப் பார்க்கிறது
யாரிவன், ஏன் பார்க்கிறான் என்பது போல்
அதற்குத் தெரியவில்லை கர்ப்பவதி,
நாம் எதிரெதிர் துருவிகள் அல்ல என்று.

இங்கே ‘துருவத்தினர்’ என்பதைத்தான் ‘துருவிகள்’ என்று புதிதாகத் தமிழ்ச் சொல் ஒன்றை உருவாக்கி எழுதுகிறார். எங்கள் வீட்டில் ஒரு துருவி இருக்கிறது. தேங்காய், கேரட், கோஸ், பீட்ரூட், ஏன், பழங்கள்கூடத் துருவலாம்.

ஆசிரியர் புதுமை புகுத்துவதாக நினைத்துக்கொண்டு ஓர் எழுத்துப்பூர்வ ஆக்டபஸைப் பிறப்பித்திருக்கிறார். ஆக்டபஸ் அதன் எதிரிகளைச் செயலிழக்கச் செய்ய ஒரு மையைப் பீய்ச்சியடிக்கும் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். பதிப்பாளர்கள் என்ன மையைப் பயன்படுத்தினார்கள் என்று தெரியவில்லை.

இது முழுமையான வாசிப்புத் திருப்தியுடன் கூடிய வடிவ அமைதி அமையப்பெறவைக்கப்படாத ஒரு நாவல். ஆசிரியர் இன்னொரு நாவல் எழுதத் துணிந்தால் வரிகளின் அகலத்திலாவது குறை வைக்காமல் இருப்பார் என்று நம்புவோமாக.

* * *

அக்டோபர் 2, 2017

அன்புள்ள பேயோனுக்கு,

குறிப்பு: இங்கு “அன்புள்ள” என இங்கிதத்திற்காக மட்டுமே குறிப்பிடப்படுகிறது. உங்களின் மீது எனக்கு எவ்வித அன்பும் இல்லை.

இடைநிலை அக்டோபர் 2017 இதழில் என்னுடைய கவிதைத் தொகுதியான ‘மழைத்துளிகளும் துணிக்கொடிகளும்’-க்கு நீங்கள் எழுதிய விமர்சனத்தைக் கண்டேன். மிகுந்த அதிர்ச்சியாகவும் வேதனையாகவும் இருந்தது. அது விமர்சனமல்ல. ஒரு படைப்பாளிக்கு இன்னொரு படைப்பாளி செய்த நம்பிக்கைத் துரோகம். உங்கள் குழாவில் இல்லாததால் என்னைத் திட்டமிட்டுக் கேவலப்படுத்தும் முயற்சி. இது காலம் வரை என்னுடைய நெருங்கிய நண்பராக நான் கருதிக்கொண்டிருந்த ஆசிரியர் தென்றல் ராஜும் இச்செயலுக்குத் துணைபோனது இன்னும் வலியைக் கூட்டுகிறது. ஆகையால் மிகுந்த மன எழுச்சியுடன் இக்கடிதத்தை எழுதுகின்றேன்.

முதலில் என்னுடைய கவிதைத் தொகுதியை நாவல் என்று எழுதியிருக்கிறீர்கள். இது என்னுடைய நூலைப் பற்றிய விஷமத்தனமான பொய்ப் பிரச்சாரம். சிறு குழந்தை கூட என்னுடைய நூலைப் பார்த்தால் கவிதைத் தொகுதி என்று சொல்லிவிடும். நீங்களோ அதை நான்லீனியர் நாவல் என்றும் “உதிரியாக உள்ளது” என்றும் குறிப்பிட்டிருக்கிறீர்கள். ஐயா, கவிதைகள் பக்கத்திற்கொன்றாகத்தான் இருக்கும். அதை நாவல் என்று நீங்களாக நினைத்துக்கொண்டால் நான் என்ன செய்ய?

எனது நூல் “முழுமையான வாசிப்புத் திருப்தியுடன் கூடிய வடிவ அமைதி அமையப்பெறவைக்கப்படாத ஒரு நாவல்” என்றும் நஞ்சைக் கக்கியுள்ளீர்கள். ஐயா, மீண்டும் சொல்லிக்கொள்கிறேன், நீங்கள் மதிப்புரை எழுதிய நூல் ஒரு கவிதைத் தொகுதி. தென்றலுக்கும் மறுப்புக் கடிதம் எழுதியிருக்கிறேன். இனி எனது நூல் எதனையாவது விமர்சித்து எழுதினால் அது என்ன வகை நூல் என்பதை முதலில் விசாரித்து அறிந்துவிட்டு எழுதுங்கள். நீங்கள் அலையக் கூடத் தேவையிருக்காது. பெரும்பாலும் நூலிலேயே அத்தகவல் இருக்கும்.

பி.கு. நான் தென்றலிடம் என் அதிருப்தியை வெளிப்படுத்தினேன். மதிப்புரையின் கடைசி வாக்கியமாக “என்னத்த!” என்று எழுதியதாகவும் அது கடுமையாக இருந்ததால் உங்களிடம் மாற்றி எழுதி வாங்கியதாகவும் தென்றல் கூறினார். இதுதான் உங்கள் “லட்சணம்” போலும். பெண்குயில் பதிப்பகத்தோடும் பேசினேன். அவர்கள் இனி உங்கள் நூல் எதையும் வெளியிட மாட்டார்கள் என்று மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

இவண்
ராகுல் சங்கரன்
தென்காசி

*

அன்பின் ராகுல் சங்கரன்,

“உங்கள் குழாவில்” – குழாயில்? குழுவில்? குழாமில்? என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?

ஐயா, நானும் கவிதைத் தொகுப்புகள் போட்டவன்தான். உங்கள் புத்தகம் கவிதைத் தொகுப்பு என்று எனக்குத் தெரியும். குறைந்தபட்சம் நீங்கள் அப்படி நினைக்கிறீர்கள் என்று தெரியும். இப்போதெல்லாம் எவன் கவிதை படிக்கிறான்? பிழைதிருத்துநர்கள்தான் ஒரு பக்கம் கிரிக்கெட் ஸ்கோர் பார்த்துக்கொண்டு இன்னொரு பக்கம் ஃபேஸ்புக் வம்புகளைப் படித்துக்கொண்டு இடையிடையே கவிதைப் புத்தகங்களைப் படிக்கிறார்கள். உங்கள் புத்தகம் விற்காது ஐயா.

கட்டபொம்மனையே நேரில் பார்த்த இளம் கவிஞர் என்ற மரியாதையிலும் இளம் கவிஞர்கள் ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும் என்ற அக்கறையிலும்தான் உங்கள் தொகுப்பை நாவலாக அடையாளப்படுத்தினேன். உங்கள் ஆருயிர்ப் பதிப்பாளர் அச்சிட்ட மொத்தம் இருபது பிரதிகளில் உங்களுக்குத் தரப்பட்ட பத்து போக மீதி எதுவும் விற்காமல் தேங்கிவிட்டால் யாருக்கு அவமானம்?

தொழில்நுட்ப ரீதியாகப் பார்த்தால், நீங்கள் எழுதுவது ஃபார்முலாக் கவித்துவ ரோஸ் பவுடர் பூசிய உரைநடைதான். மந்திரிகுமாரி வசனம் போல் எழுதித் தள்ளியிருக்கிறீர்கள் ஐயா. அந்தக் காலத்து காங்கிரஸ்காரன் எவனாவது படித்தால் வலிப்பு வந்து செத்துவிடுவான். எல்லா கவிதைகளிலும் ஒரே சலிப்பூட்டும் கவிதைசொல்லி, சுற்றிச் சுற்றி அதே விசயங்கள், அதே பிரச்சினைகள் என்ற அமைப்பைக் கொண்ட இந்தக் கவிதைத் தொடரை நான்லீனியர் நாவல் என்று சொல்வதில் தவறே இல்லை.

உங்கள் நூலின் வகைமை பற்றிப் பொய் சொன்னாலும் என் விமர்சனங்களைப் பொய் என்று சொல்ல மாட்டேன். விமர்சனங்களிலிருந்து கற்றுக்கொள்வதுதான் உங்களைப் போன்ற முதுபெரும் இளம் எழுத்தாளர்களுக்கு அழகு. அதோடு கவிதைத் “தொகுதி” போடுவதென்றால் தொகுதி எண்ணையும் புத்தகத்தில் குறிப்பிடுங்கள். நாங்கள் “தொகுப்பு” போடுபவர்கள். எங்களுக்கு எண்ணற்ற பிரச்சினை இல்லை.

பெண்குயில் இந்தியா பதிப்பாளர் வசந்தராஜா அபாரமான ஆசாமி. நாளைக்கே ஒரு திரைப்படத்திற்கு வசனம் எழுதுகிறேன் என்றால் என்னிடம் புத்தகம் கேட்டுக் குழைந்து வருவார். இல்லாத படங்களின் வெறும் ஸ்கிரிப்ட்டைக் காட்டியே இவரிடம் இருநூறு புத்தகம் தேற்றியிருக்கிறேன். இந்த மிரட்டுகிற வேலை எல்லாம் என்னிடம் வேண்டாம். இருப்பதற்கென்றுதானே வந்தீர்கள், இல்லாமல் போவீர்கள்.

வாழ்த்துக்களுடன்
பேயோன்
04-10-2017

மாஸ்டர் பீஸ்

in கட்டுரை

பழகிய டீ மாஸ்டர் ஒரு மாத விடுமுறைக்குப் பின்பு கடைக்குத் திரும்பி வந்திருந்தார். சந்தோசம்.

நலம் விசாரித்தால் ஏதாவது விவகாரமாகும் என்று நேரடியாக விஷயத்துக்கு வந்தேன்: “ரெண்டு டீ.”

“எனக்கு லெமன் டீ” என்றார் லபக்குதாஸ்.

தேநீர் கைக்கு வந்தது. அதை உறிஞ்சியதுதான் தாமதம், வயிற்றிலுள்ள குழந்தைகளுக்கான கைக்குட்டை அளவுக்கு ஆடை வாய்க்குள் வந்தது. ஓரமாகத் துப்பிவிட்டு மீண்டும் உறிஞ்சினேன். இன்னும் கொஞ்சம் ஆடை வந்தது.

“என்ன மாஸ்டர், டீயில மலாய் தூக்கலா இருக்கே? சமீபத்துல மலேசியா போய்ட்டு வந்தீங்களா?”

“ஊருக்குப் போயிருந்தன் சார்” என்றார் மாஸ்டர். “யாரு லெமன் டீ?” என்றார். லெமன் டீ அதை வாங்கிக்கொண்டார்.

“மலேசியா-மலாய்ன்னு ஒரு ஜோக் அடிச்சேன். மாஸ்டர் கண்டுக்கவேல்ல” என்று லெமன் டீயிடம் முணுமுணுத்தேன்.

“நம்ம மெசேஜ் எல்லாமே மக்களுக்குப் போய்ச் சேரும்னு எதிர்பாக்காதீங்க” என்றார் லெமன் டீ.

“மாஸ்டருக்கு மலேசியாவும் தெரிஞ்சிருக்கும், மலாயும் இயல்பாவே தெரிஞ்சிருக்கும். அப்புறம் ஏன் ரீச் ஆவ மாட்டேங்குது?”

“மலேசியாவும் மலாயும் தெரிஞ்சிருந்தாப் போதுமா? ரெண்டும் ஒண்ணாத் தெரிஞ்சிருக்கணுமே!” என்றார் அறிஞர் லெமன் டீ.

சரியான சில்லறை

in கட்டுரை

தேநீர் குடித்துவிட்டு வீட்டுக்குச் செல்லும் வழியில் நாளேடு வாங்க செய்தித்தாள் கடைக்குச் சென்றேன்.

“ஒரு இங்லீஷ் ஹிண்டு, ஒரு தமிழ் ஹிண்டு” என்று நூறு ரூபாயை நீட்டினேன் – ஒற்றைத் தாளாகத்தான்.

“பேப்பர் பன்னண்ட் ருவா. ரெண்ட் ருவா சில்ற இருக்கா?” என்றார் கடைக்காரர்.

“இல்ல” என்றேன். தெரிந்த கடை என்பதால் நெஞ்சைக் கல்லாக்கிக்கொள்ளத் தேவையில்லாத மாதிரி ஒரு சூழல்.

கடைக்காரர் செய்தித்தாள்களையும் மீதிச் சில்லறையையும் கொடுக்கக் கையில் வாங்கிக்கொண்டேன். மீதிச் சில்லறையில் ஓர் ஐம்பது ரூபாய் நோட்டு, இருபது ரூபாய் நோட்டு, பத்து ரூபாய் நோட்டு, நாணயங்களாக எட்டு ரூபாய் ஆகியவை இருந்தன. காசைப் பார்த்ததும் மனசுக்குள் ஒரு மின்னல் தோன்றி மறைந்தது: கடைக்காரர் கேட்ட பன்னிரண்டு ரூபாய் அவர் கொடுத்த சில்லறையிலேயே இருந்தது, கேள்வியிலேயே பதில் இருப்பது போல.

கடைக்காரரைப் பார்த்தேன். அவர் கல்லாவைத் திறந்துவைத்துக்கொண்டு அன்றாட அலுவல்களில் மூழ்கியிருந்தார்.

“இந்தாங்க பன்னண்ட் ருவா. ‘சரியான சில்லறை’, ஹெஹ்ஹெ” என்று அந்தத் தொகையை நீட்டினேன்.

கடைக்காரர் காசையும் என்னையும் உற்றுப் பார்த்தார்.

“சரியாப் போச்சு சார். குட்த்துட்டீங்க. வீட்டுக்குப் போங்க” என்றார்.

பந்தாவாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால், முதல் வரியிலிருந்தே என்னுடைய திட்டமும் அதுதான்.

கடனுக்கு

in கட்டுரை

மகனின் கல்லூரிப் படிப்புக்காக வங்கியில் ரூபாய் முப்பது லட்சம் கல்விக் கடன் வாங்கியிருக்கிறார் லபக்குதாஸ். கேட்டு ஆடிப்போனேன். நாட்டில் இருக்கிற பணமே கொஞ்சம்தான் என்கிறபோது கல்விக் கடன் என்ற பெயரில் லட்சலட்சமாக வாரிக் கொடுத்தால் செலவுக்கு என்ன செய்வது? வங்கிகள் இந்தப் போக்கை உடனடியாக நிறுத்த வேண்டும். மாணவர்கள் ஒரு வாரம் கல்லூரிக்கு மட்டம் போட்டால் ஒன்றும் கெட்டுவிடாது.

என் மகனுக்கும் லபக்குதாசின் மகன் வயதுதான். ஆனால் நான் கடனெல்லாம் வாங்குவதில்லை. எதிலாவது முதலீடு செய்து தருவதாகச் சொல்லிப் பணம் வாங்கிக்கொண்டு ஏமாற்றிவிடுவேன். இன்னோர் எழுத்தாளரிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட உத்தியிது. பணம் கொடுத்தவர் சில காலம் காத்திருப்பார். பிறகு வந்து பணத்தைத் திரும்பக் கேட்பார். நானும் இப்போது வரும், அப்போது வரும் என்று சொல்லிச் சமாளிப்பேன். “எப்போது வரும்?” என்பதை மட்டும் அவர் கேட்காவிட்டால் அதையும் நானே கேட்டுவிடுவேன். நாம் எதையோ செய்யாமல் விடுவதாக அவர் நினைக்கக் கூடாது, அல்லவா?

என் புத்தகங்கள் ஆண்டு முழுக்க வெளியாகிக்கொண்டே இருக்கும். எனவே இடையில் வரும் ஒரு சல்லிப் புத்தகத்தை ‘முதலீட்டாளருக்கு’ அர்ப்பணித்து அவர் கையில் ஒரு பிரதி கொடுப்பேன். புத்தகத்தில் தம் பெயரை அச்சில் பார்த்து நெகிழ்ந்துவிடுவார். அவனவன் புதுமைப்பித்தன், நகுலன், விக்ரமாதித்யன், ஜி. நாகராஜன் என்று புத்தக அர்ப்பணிப்பு செய்துகொண்டிருக்கும்போது நான் டெலிபோன் டைரக்டரி பெயர்களுக்கெல்லாம் கும்பிடு போட்டுக்கொண்டிருப்பேன். ஆனாலும் நஷ்டம் இல்லை. நம்மால் நாலு பேர் மற்றவர்களுக்குத் தெரிவதில் அர்த்தமில்லாத ஒரு திருப்தி, அவ்வளவுதான். இவர்களுக்கு ஒருவரை ஒருவர் தெரியாததும் ஒரு வசதி.

இந்த ஆளுமைகள் பெரும்பாலும் வளரும் எழுத்தாளர்கள் அல்லது வாசகர்கள். அங்கீகார ஆசை இருந்தாலும் கூச்சம் தூக்கும் தலைகளின் சொந்தக்காரர்கள். எனவே வெளியீட்டு விழாவில் என் புத்தகம் பற்றிப் பேச முடியுமா என்று எங்கேயோ பார்த்துக்கொண்டு நண்பரிடம் கேட்டுவைப்பேன். பதறி மறுப்பார் என்று தெரிந்துதான். பேச ஒப்புக்கொண்டால் புத்தகம் வெளிவந்த தடயமே இல்லாமல் செய்துவிடுவேன். இந்த வெளியீட்டு விழாப் பேச்சு அழைப்புக் கௌரவம் அவரைச் சிறிது காலம் நிசப்தமூட்டிவைக்கும். (கொஞ்சம் ஆபத்தான தொடர்புகளைக் கொண்ட எழுத்தாளர்கள் என்றால் நான் மதிப்புரை எழுதிப் பேட்டிகளில் குறிப்பிட்டு அடிப்பொடிகளையும் மதிப்புரையில் இறக்குவேன்.)

அடுத்து அவர்கள் ‘படைப்பு’ எதையாவது வாங்கிச் சிறுபத்திரிகைகளிலோ பண்பாட்டு மாத இதழ்களிலோ பிரசுரப்படுத்துவேன். சமூக ஊடகங்களில் இருக்கும் வாசக அடியாட்களை விட்டு அந்தப் படைப்புகளைக் குதற விடுவேன். பிறகு அவரை அழைத்துத் துக்கம் விசாரிப்பேன். எதிர்காலத்தில் உங்களுக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கிறது என்று ஊக்குவிப்பேன். அதன் பிறகு முதலீட்டாளரிடமிருந்து தாக்குத் தகவலே இருக்காது. இந்த ஏற்பாடு எனக்குப் பெரும் மனநிறைவைத் தரும். ஏனென்றால் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுப்பது என்பது பணத்தைப் பெற்றவருக்கு இழப்பை ஏற்படுத்தும் விசயம். ஏதோ தேவையிருந்தது, வாங்கிவிட்டோம், திருப்பிக் கொடு என்றால் எங்கே போவது? பந்தா என்ன, திருப்பி எறிய?

எனக்குப் போட்டியாக வருவார் என்பதால் லபக்குதாசிடம் இந்த உத்தி பற்றிச் சொல்லவில்லை. நான் மென்மையாகப் புன்னகைத்து வாங்குவேன். அவர் தோளில் கைபோட்டுச் சிரித்து உரிமையாக வாங்குவார். அவருடைய உடல்மொழி உக்கிரமானது. நான் தோற்றுவிடுவேன். ஆனால் அவரது வங்கிக் கடன் பற்றி என் கவலையைத் தெரிவித்தேன். முப்பது லட்சம் ரூபாய் என்றால் அதில் கொஞ்சமாவது என் பணம் இருக்கும்தானே.

© 2017 பேயோன் - Powered by Wordpress / Theme: Tabinikki

பேயோன் is using WP-Gravatar