Posts Tagged ‘சினிமா’

டிஸ்கசன்

in கட்டுரை

ஒரு ஓட்டல் ரூமில் எனக்கும் ஓர் இயக்குநருக்கும் இடையே ஒரு காதல் கதை உருவாகிக்கொண்டிருந்தது.

ஒன்லைனர்: நாயகனும் நாயகியும் தீவிரக் காதலர்கள். ஒருநாள் நாயகன் நாயகியை பிரேக் அப் செய்கிறான். மனமொடியும் நாயகி, அவனை மீண்டும் அடையப் பாடுபடுகிறாள்.

“பிரேக் அப்புக்கு ரீசன் வேணுமே” என்றார் இயக்குநர்.

“ஹீரோவுக்கு ஒரு வியாதிய வெச்சிரலாமா? வியாதியச் சொல்லாம தியாகி மாதிரி காதலியக் கைவிடுறான்…”

“பழசா இருக்கே…” என்று தயங்கினார் இயக்குநர். “சரி, வேற ஆப்ஷன் கிடைக்கற வரைக்கும் இப்போதைக்கி இத வெச்சிக்குவோம். ஆனா தயவுசெஞ்சு கேன்சர்-னு சொல்லிடாதீங்க. புதுசா ஏதாவது பண்ணுவோம்.”

“புதுசுதான். வெஸ்டிப்யுலர் நியூரோநிமி (Vestibular Pneuronymy) அப்படீன்னு படிப்படியாக் கொல்ற ஒரு நோய்” என்றேன்.

“வேற சொல்லுங்களேன். சின்னதா இருக்கு. நீங்க ஒரு லிஸ்ட் போட்டு வந்திருக்கலாம்…”

“Domo Arigato Vestibular Pneuronymy.”

“ஆங், நீங்க இத வச்சி-ல்ல ஓப்பன் பண்ணிருக்கணும். இந்த நோய் என்ன பண்ணும்?”

“நாம நடக்க உதவுற நரம்புகள், தசைகள பாதிச்சி நடக்க முடியாம பண்ணிரும். நிக்கலாம், இல்லன்னா ஊர்ந்துதான் போகணும்.”

“பாம்பு மாதிரியா?”

நான் பலமாகத் தலையசைத்து மறுத்தேன்.

“நீங்க ஓவரா எதிர்பார்க்கறீங்க. பாம்பு மாதிரி நெளிவு-சுளிவுகள் மனுஷ உடம்புக்கு வராது சார். அவ்ளோ நெளிவு-சுளிவுகள் நமக்கு சாத்தியமில்ல. தண்ணிப் பாம்பா இருந்தாலும் சரி, அனகொண்டாவா இருந்தாலும் சரி, அதோட எலும்பு அமைப்பு இருக்கு பாருங்க – தசை மூலக்கூறுகள் – அதனால அப்பிடி நெளிய முடியுது. ஆனா பாம்பால நடக்க முடியாது. அது ஒண்ணு இருக்கு நம்மகிட்ட. ஹீரோ அதிகபட்சம் முதலை மாதிரி ஊர்ந்து போகலாம்.”

“ஹீரோவத் தரைல ஊரச் சொல்றீங்களா? மாத்துங்க சார்.”

“சரி, வியாதியோட பேர் அப்டியே இருக்கட்டும். பிகேவியர மாத்துவோம்.”

“சார், அப்புறம் எவனாவது விமர்சனத்துல நொட்டை சொல்வான், அந்த வியாதிக்கு அப்பிடி வராதுன்னு.”

“கவலையே படாதீங்க. டாக்டருங்ககூட எதுவும் பேச மாட்டாங்க.”

இயக்குநர் சில நொடிகள் வாயைப் பிளந்தார். “உங்களுதா?”

நான் புன்னகைத்து ஆமோதித்தேன்.

“அப்ப புதுசா சொல்லுங்க சார்!” என்றார்.

“நான் சொல்லுவேன். ஆனா நீங்க முன்னாடியே டைட்டானிக்ல வந்துருச்சுன்னு சொல்லக் கூடாது.”

“அட, சொல்லுங்க சார் பாத்துப்போம்!”

“இந்த நோய் வந்தா நோயாளிங்க ஒரு சைக்கிள்ல போய் வழில ஒரு கல்லு மேல இடிச்சு…”

கடிதம்: இலக்கிய சினிமா

in கடிதம்

அன்புள்ள பேயோன் சார்,

மகத்தான உலக இலக்கியங்கள் திரைப்பட வடிவம் பெற்றுள்ளன. தமிழில் அவைகளுக்கு நிகரான இலக்கியப் படைப்புகள் இருந்தபோதிலும் வெறும் டப்பாங்குத்து படங்களே வந்தவண்ணம் உள்ளன. உங்கள் ஆயிரம் பக்க நாவல்களில் ஒன்று கூடக் கரையேறியபாடில்லையே? இந்த நிலை ஏன் நிலவுகிறது? தமிழன் செத்துவிட்டானா?

வி. அர்த்தநாறி
செங்குன்றம்

அன்பின் அர்த்தநாறி

தமிழின் ஆகப்பிரபலமான நாவலாகிய ‘பொன்னியின் செல்வ’னுக்கே இந்தக் கதிதான். அதைப் போய் இன்னும் ஏன் படமாக்காமல் விட்டுவைத்திருக்கிறார்கள் என்று தினமும் நான்கு பேராவது என்னிடம் கேட்கின்றனர். நான் அலுப்பில்லாமல் அவர்களுக்கு ஒரே பதிலைத்தான் சொல்கிறேன்: “உன்னால முடிஞ்சா நீ எடுயேன் பாப்போம்.” ஏனென்றால் சினிமா பார்ப்பதைவிட உருவாக்குவது கடினம்.

ஒரு சராசரி சினிமா பார்வையாளனையும் அதே சராசரி திரைப்பட இயக்குநரையும் எடுத்துக்கொள்வோம். இந்தப் பார்வையாளன் சீவி சிங்காரித்துக்கொண்டு திரையரங்குக்குச் சென்று உட்கார்ந்து படம் பார்த்துவிட்டு வருகிறான், அவ்வளவுதான். ஆனால் இயக்குநரோ, பார்வையாளன் திரையரங்குக்கு வருவதற்குள் அந்தப் படத்திற்குக் கதை, திரைக்கதை, வசனம், இசை. படப்பிடிப்பு, விநியோகம், தயாரிப்பாளர்களை மேய்த்தல் உள்பட எல்லா வேலைகளையும் செய்து முடிக்க வேண்டும். கொஞ்சம் தாமதமானால்கூட பார்வையாளன் பிரிண்ட் இல்லை என வேறு படம் பார்க்கப் போய்விடுவான். இயக்குநருக்குள்ள ஒரே வசதி, அவரும் நடுநடுவே உட்கார்ந்துகொள்ளலாம். இதுதான் இவர்களின் வேறுபாடு.

ஒரு படத்தை உருவாக்குவது எளிதானதல்ல. ஏனென்றால் அது கடினமானது. கதையில் “வேதனையை மறைத்துக்கொண்டு கோபமாகச் சிரித்தான்” என்று எளிதாக எழுதிவிடுகிறோம். இதைக் காட்சிப்படுத்துவதற்கு எவ்வளவு செலவாகும் தெரியுமா? நிறைய செலவாகும். முதலில் இப்படி நடிக்க ஆளில்லை. வேதனையைக் காட்ட ஒரு முகபாவம், அதை மறைத்துக்கொள்ள ஒரு முகபாவம், அடுத்து கோபமாக இருப்பதற்கு ஒரு முகபாவம், பிறகு சிரிப்பதற்கு ஒரு முகபாவம் என நான்கு தனித்தனி முறை நடிக்கச் சொல்லிவிட்டு நான்கு காட்சிகளையும் ஒரே ஷாட்டில் ‘மெர்ஜிங்’ தொழில்நுட்பத்தால் இணைக்க வேண்டும். பார்வையாளன் ரசித்துக் கைதட்டிவிட்டுப் போய்விடுவான் பஸ்ஸைப் பிடித்தோ டூவீலர் கொண்டுவந்திருந்தால் அதிலோ அல்லது வீடு அதிக தொலைவில் இல்லை என்றால் ஆட்டோவிலோ (சைக்கிளில் யாரும் சினிமாவுக்குப் போவதில்லை. அதில் என்னவோ ஒரு கௌரவக் குறைச்சல்). எல்லா மெனக்கெடலும் இயக்குநருக்கே.

பண்டைய தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் சினிமாவை மனதில் வைக்காமல் எழுதினார்கள். அதனால்தான் ‘பொன்னியின் செல்வன்’, ‘இன்னொரு செருப்பு எங்கே’ போன்ற காவியங்கள் கடைசி வரை திரையேறவில்லை. எனவேதான் சென்ற தலைமுறை எழுத்தாளர்களான நாங்கள் நாவல், சிறுகதை எழுதும்போதே பார்த்து எழுதுகிறோம். எதுவெல்லாம் சாத்தியமோ அதை மட்டும்தான் எழுதுகிறோம். “ஓட்டலில் சுவையான சப்பாத்தி சாப்பிட்டான்” என்று எழுதினால் சுவையான ஓட்டல் சப்பாத்திக்கு எங்கே போவது? பிறகு ஓர் இயக்குநர் நம் சிறுகதையைப் படிக்கும்போது அவன் மனதில் ரூ. 5 கோடிக்குள் கதை விரிய வேண்டும். எனது சமீபத்திய சிறுகதை ஒன்றை முடிக்கும்போது அடைப்புக்குறிகளில் “இது சினிமா கதை மாதிரியே இல்லை?” என்று சேர்த்திருக்கிறேன். இந்த முனைப்பு இல்லாமல் கிளாசிக்குகளைத் திரைக்கு எடுத்துச் செல்ல முடியாது. அதிகபட்சம் அவற்றைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு போய் சினிமா பார்க்கலாம். அதனால் என்ன பிரயோஜனம்? “இதோ பார் ஹன்சிகா மோட்வானி!” என்று வந்தியத்தேவனிடம் காட்டவா முடியும்? தோலை உரித்துவிடுவாள் குந்தவைக்காரி.

அன்புடன்
பேயோன்

கேர்ள் விட்த் டிராங்கோ

in கட்டுரை

“Girl Width Drango Tattoo கட்டாயம் பாருய்யா” என்றார் லார்டு லபக்குதாஸ் என்னிடம் ஃபோனில். ஒரே பேச்சில் தான் பார்த்ததையும் நான் பார்க்கவில்லை என என்னிடமேயும் நிறுவும் சாமர்த்தியம்.

“கேர்ள் விட்த் டிராங்கோ நான் பார்த்துட்டேன். நல்ல படம். அந்த கேரக்டர் ஒண்ணு வருமே…”

“அதே படம்தான். நெறைய சீன்ஸ் இருக்கும்.”

“ஆமா, நல்ல மேக்கிங். விமர்சனம் எழுதுறீரா?”

“அது வந்து ரொம்ப நாளாச்சே. இப்ப எதுக்கு? சும்மா பிளாகுல ரெண்டு வரி. இந்த ஆண்டுதான் பாக்க அவகாசம் கிட்டியது… தன்னிச்சையாக இயங்கும் நேர்மையான இதழியலாளர் கார்ப்பரேட் சதிக்கு ஆளாகிறாரு… பாலியல் வன்முறைக்கு பலியாகும் நாயகி… சிகரெட் புகைக்கிற இருபாற்புணரி கணிப்பொறி நிபுணி… தற்சார்புப் பெண்களை ஆண் தன்மை கொண்ட அழகிலிகளாகவும் ஒழுக்கக் கேடாகவும் சித்தரிக்கும் ஸ்வீடிச அழகியல்… .”

இதற்குள் எனக்கு முகம் கோணியிருந்தது. எழுதியே விட்டாரா ஃபோனில்?

“நானும் எழுத ஆரம்பிச்சேன், முடிக்க நேரமில்ல.”

“படத்தைப் பாத்துட்டீருல்ல?”

“கண்டிப்பா! முருகராஜ் இல்ல… ஆக்டர் ஜீவா அசிஸ்டென்ட் – அவன் டி.வி.டி. குடுத்தான்.”

“ஓ.”

லபக்குதாஸ் விடைபெற்று அழைப்பைத் துண்டித்தார்.

நான் கூகுளுக்குப் போய் “Girl Width Drango” என்று தேடிப் பார்த்தேன். அது “Girl With Dragon” என்று திருத்தியது. அவர் பார்த்த படம் வேறு, நான் பார்க்காத படம் வேறு என்று தெரிந்த பின்பே நிம்மதி வந்தது.

© 2017 பேயோன் - Powered by Wordpress / Theme: Tabinikki

பேயோன் is using WP-Gravatar