Posts Tagged ‘சுயம்’

கடனுக்கு

in கட்டுரை

மகனின் கல்லூரிப் படிப்புக்காக வங்கியில் ரூபாய் முப்பது லட்சம் கல்விக் கடன் வாங்கியிருக்கிறார் லபக்குதாஸ். கேட்டு ஆடிப்போனேன். நாட்டில் இருக்கிற பணமே கொஞ்சம்தான் என்கிறபோது கல்விக் கடன் என்ற பெயரில் லட்சலட்சமாக வாரிக் கொடுத்தால் செலவுக்கு என்ன செய்வது? வங்கிகள் இந்தப் போக்கை உடனடியாக நிறுத்த வேண்டும். மாணவர்கள் ஒரு வாரம் கல்லூரிக்கு மட்டம் போட்டால் ஒன்றும் கெட்டுவிடாது.

என் மகனுக்கும் லபக்குதாசின் மகன் வயதுதான். ஆனால் நான் கடனெல்லாம் வாங்குவதில்லை. எதிலாவது முதலீடு செய்து தருவதாகச் சொல்லிப் பணம் வாங்கிக்கொண்டு ஏமாற்றிவிடுவேன். இன்னோர் எழுத்தாளரிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட உத்தியிது. பணம் கொடுத்தவர் சில காலம் காத்திருப்பார். பிறகு வந்து பணத்தைத் திரும்பக் கேட்பார். நானும் இப்போது வரும், அப்போது வரும் என்று சொல்லிச் சமாளிப்பேன். “எப்போது வரும்?” என்பதை மட்டும் அவர் கேட்காவிட்டால் அதையும் நானே கேட்டுவிடுவேன். நாம் எதையோ செய்யாமல் விடுவதாக அவர் நினைக்கக் கூடாது, அல்லவா?

என் புத்தகங்கள் ஆண்டு முழுக்க வெளியாகிக்கொண்டே இருக்கும். எனவே இடையில் வரும் ஒரு சல்லிப் புத்தகத்தை ‘முதலீட்டாளருக்கு’ அர்ப்பணித்து அவர் கையில் ஒரு பிரதி கொடுப்பேன். புத்தகத்தில் தம் பெயரை அச்சில் பார்த்து நெகிழ்ந்துவிடுவார். அவனவன் புதுமைப்பித்தன், நகுலன், விக்ரமாதித்யன், ஜி. நாகராஜன் என்று புத்தக அர்ப்பணிப்பு செய்துகொண்டிருக்கும்போது நான் டெலிபோன் டைரக்டரி பெயர்களுக்கெல்லாம் கும்பிடு போட்டுக்கொண்டிருப்பேன். ஆனாலும் நஷ்டம் இல்லை. நம்மால் நாலு பேர் மற்றவர்களுக்குத் தெரிவதில் அர்த்தமில்லாத ஒரு திருப்தி, அவ்வளவுதான். இவர்களுக்கு ஒருவரை ஒருவர் தெரியாததும் ஒரு வசதி.

இந்த ஆளுமைகள் பெரும்பாலும் வளரும் எழுத்தாளர்கள் அல்லது வாசகர்கள். அங்கீகார ஆசை இருந்தாலும் கூச்சம் தூக்கும் தலைகளின் சொந்தக்காரர்கள். எனவே வெளியீட்டு விழாவில் என் புத்தகம் பற்றிப் பேச முடியுமா என்று எங்கேயோ பார்த்துக்கொண்டு நண்பரிடம் கேட்டுவைப்பேன். பதறி மறுப்பார் என்று தெரிந்துதான். பேச ஒப்புக்கொண்டால் புத்தகம் வெளிவந்த தடயமே இல்லாமல் செய்துவிடுவேன். இந்த வெளியீட்டு விழாப் பேச்சு அழைப்புக் கௌரவம் அவரைச் சிறிது காலம் நிசப்தமூட்டிவைக்கும். (கொஞ்சம் ஆபத்தான தொடர்புகளைக் கொண்ட எழுத்தாளர்கள் என்றால் நான் மதிப்புரை எழுதிப் பேட்டிகளில் குறிப்பிட்டு அடிப்பொடிகளையும் மதிப்புரையில் இறக்குவேன்.)

அடுத்து அவர்கள் ‘படைப்பு’ எதையாவது வாங்கிச் சிறுபத்திரிகைகளிலோ பண்பாட்டு மாத இதழ்களிலோ பிரசுரப்படுத்துவேன். சமூக ஊடகங்களில் இருக்கும் வாசக அடியாட்களை விட்டு அந்தப் படைப்புகளைக் குதற விடுவேன். பிறகு அவரை அழைத்துத் துக்கம் விசாரிப்பேன். எதிர்காலத்தில் உங்களுக்கு நல்ல எதிர்காலம் இருக்கிறது என்று ஊக்குவிப்பேன். அதன் பிறகு முதலீட்டாளரிடமிருந்து தாக்குத் தகவலே இருக்காது. இந்த ஏற்பாடு எனக்குப் பெரும் மனநிறைவைத் தரும். ஏனென்றால் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுப்பது என்பது பணத்தைப் பெற்றவருக்கு இழப்பை ஏற்படுத்தும் விசயம். ஏதோ தேவையிருந்தது, வாங்கிவிட்டோம், திருப்பிக் கொடு என்றால் எங்கே போவது? பந்தா என்ன, திருப்பி எறிய?

எனக்குப் போட்டியாக வருவார் என்பதால் லபக்குதாசிடம் இந்த உத்தி பற்றிச் சொல்லவில்லை. நான் மென்மையாகப் புன்னகைத்து வாங்குவேன். அவர் தோளில் கைபோட்டுச் சிரித்து உரிமையாக வாங்குவார். அவருடைய உடல்மொழி உக்கிரமானது. நான் தோற்றுவிடுவேன். ஆனால் அவரது வங்கிக் கடன் பற்றி என் கவலையைத் தெரிவித்தேன். முப்பது லட்சம் ரூபாய் என்றால் அதில் கொஞ்சமாவது என் பணம் இருக்கும்தானே.

முன்பே திருமணம்

in கட்டுரை

என் அறையில் என் நாற்காலிக்கு எதிரே இன்னொரு நாற்காலியைக் கொண்டுவந்து போட்டேன். என் இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டு பிணைவியை அழைத்தேன். அவர் அடுத்த அறையில் இருந்தார்.

“ஒரு நிமிஷம் இங்க வாயேன்.”

“வேலையா இருக்கேன். என்னான்னு சொல்லுங்க.”

“கத்த முடியாது. உங்கிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்.”

புடவையில் கையைத் துடைத்துக்கொண்டு வந்தார்.

“உக்காரு.” உட்கார்ந்தார்.

“சொல்லுங்க.”

“எனக்கு முன்னாடியே கல்யாணம் ஆயிருச்சு.”

பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு வாயடைத்துப்போனார் நெருங்கிய உறவினர்.

“என்ன உளர்றீங்க?”

“உண்மையத்தான் சொல்றேன். எனக்கு முன்னாடியே கல்யாணம் ஆயிருச்சு.”

“எப்ப? யாரோட? ஏன் முன்னாடியே சொல்லல?”

என் நாற்காலியின் கைதாங்கிகள் இரண்டும் அவரது பிடியில் இறுகச் சிக்கியிருந்தன.

“அதான் இப்ப சொல்றனே.”

“எப்ப, யாரோட-ன்னு கேட்டேன்.”

“தொண்ணூறுகளோட இறுதி-ல உன்னோடதான்.”

பொங்கிய பால் அடுப்பணைக்கப்பெற்றது போல் பிணைவி அடங்கினார்.

“சீ! ஆயிரம் வேல இருக்கப்ப சும்மா கூப்ட்டு லொள்ளு பண்றது!” என ஆவேசமாக வெளியேறினார்.

இப்படித்தான் பெரும்பாலான பெண்கள் விஷயம் தெரியாமல் கோபப்படுகிறார்கள். நான் வேறொரு பெண்ணுக்காக ஒத்திகை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு வாழ்நாள் காலம்

in கட்டுரை

காலையில் வெளியே போக செருப்பை மாட்டிக்கொண்டேன். கொஞ்சம் கனைத்தேன். மாட்டிக்கொண்டேன். கூடத்தில் சுவர்ச் சாமி படத்திற்குப் பூமாலை மாட்டிக்கொண்டிருந்த மனைவி திரும்பிப் பார்த்தார்.

“வெளியவா போறீங்க?” என்றார், ‘என்னை மீறிப் போய்விடுவாயா?’ என்ற தொனியில்.

“இல்லையே, செருப்பு சரியா இருக்கான்னு மாட்டிப் பாத்தேன்” என்றேன்.

“யாருகிட்ட கத வுடுறீங்க? இந்த செருப்பு நாலு மாசத்துக்கு முன்னாடி வாங்குனீங்க. அன்னிக்கு லாரி ஸ்ட்ரைக்கு, நல்லா ஞாபகம் இருக்கு.”

“நான் இது புதுசுன்னு சொல்லலியே.” வியர்த்தம்தான். இருந்தாலும் நான் போராளி.

“பின்ன அப்ப கவனிச்சு வாங்காம இப்ப என்ன ஆராஞ்சுக்கிட்ருக்கீங்க?”

“பெட்டர் லேட் தேன் நெவர்-ன்னுவாங்களே…”

“அந்தக் கதையெல்லாம் எங்கிட்ட வேணா….ம், வர்ற வழியில அரைக் கிலோ துவரம்பருப்பு, காக்கிலோ வெங்காயம், பையனுக்கு ஒரு மீடியம் டூத் பிரஷ்ஷு…. அப்புறம் சன்ஃப்ளவர் ஆயில் ஒரு கிலோ, எல்லாம் வாங்கிட்டு வாங்க.”

“நான் பஸ் ஸ்டாண்டு பக்கமா போறேன். நீ போய் வாங்கிக்கயேன்.”

“நான் டிரஸ் மாத்திட்டு மூஞ்சு கழுவிட்டுக் கெளம்பணும். அதெல்லாம் ஆவற வேலையில்ல. எனக்கு வீட்ல வேல இருக்கு. போய்ட்டு சீக்கிரமா வந்துருங்க.”

வாழ்வியல் மீது வெறுப்பு மண்டிட, நடைப்பிணமாய்ப் போய் ஒரு டீ சாப்பிட்டுவிட்டு எங்கள் தெரு மளிகைக்கடைக்கு நடந்தேன். இதே போன்ற ஒரு சூழ்நிலையில் “ரிலாக்சு ரிவிட் ஆயிருச்சு” என்று லபக்குதாஸ் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு கணவன் சாலையில் வெறுங்கையை வீசி நடக்கக் கூடாது இந்த மனைவிகளுக்கு.

கடையில் கூட்டம். மூன்று படி ஏற வேண்டும். இரண்டு படிகள் அவுஸ்புல். குடும்பஸ்திரீகள், குடும்பஸ்தர்கள், மாமாக்கள், சிறுவர்கள், சிறுமிகள், பட்டியல் வைத்திருப்பவர்கள், இரண்டு ரூபாய்க்கு வெற்றிலை வாங்க நீண்ட நேரம் நின்றிருந்த வாய் ஓயாத கட்டைக் குரல் ஆசாமி என்று எல்லோருடைய முறையும் முடிந்த பின்பு என்னுடைய பொருட்களை வாங்கிக்கொண்டு “சில்றையா குடுங்க சார்”-க்கு மௌனமாக ஆத்திரத்தை அடக்கிக்கொண்டு ஒருவழியாக வேலை முடிந்து கிளம்பினேன்.

கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். வீட்டிலிருந்து கிளம்பி 35 நிமிடங்கள் ஆகியிருந்தன. ஆனால் மத்தியானம் ஆகிவிட்ட மாதிரி இருந்தது. இரு கைகளிலும் வெங்காயச் சருகை அடுக்குகளாகப் பிளந்த மாதிரி பாலித்தீன் பைகள் (கிழிந்து எல்லாம் கொட்டிவிடுமோ!!! “அட அவங்கிட்ட ரெண்டு ரெண்டு பையா வாங்கத் தெரியாதா உங்களுக்கு?”) சுமந்து தோள்கள் வலிக்க நினைத்துப் பார்த்தேன்… மூன்று வருசங்கள் காதலித்துத் திருமணம் செய்துகொண்டு ஒரு மகனுக்கு அப்பனாகி அவனே ஓர் அப்பன் போல் வளர்ந்து அரசு வேலை, தனியார் வேலை, முழுநேர எழுத்து, பதினெட்டு ஆண்டுகாலத் திருமண வாழ்க்கை, குடும்பப் பொறுப்புகள், உறவு அரசியல், பஞ்சாயத்துகள், வக்காலத்துகள், பயணங்கள், கவலைகள், வீண் செலவுகள், விவாகரத்து நம்பிக்கைகள், சாவுகள், நட்புகள், தேர்தல்கள் என்று பல வாழ்நாள் காலங்களை ஓட்டித் தள்ளிவிட்ட எவனாவது வெளியே கிளம்பும்போது கனைத்துவைப்பானா?

வெண்டைக்காய் ஃப்ரை

in கவிதை

வெண்டைக்காய் ஃப்ரை
என ஒன்று செய்திருக்கிறேன்
சாப்பிட்டுப் பார்த்துவிட்டுச்
சொல்லுங்கள் என்றார் மனைவி

சாப்பிட்டுப் பார்த்தேன்
விளக்கவியலாத அருமை
கசப்பிழந்து எண்ணெய் புகுந்த
கொத்தவரங்காய் வற்றல் போல் சுவை
தன்னியல்பான கொழகொழப்பின்றி
மென்மையும் மொறுமொறுப்பும்
மறந்துபோய்ச் சங்கமித்த பதம்
வெண்டைக்காயானது இதைவிடச்
சிறப்பாக நடத்தப்பட்டு
நான் பார்த்ததில்லை

பதிலளிப்பதில்தான் ஒரு பிரச்சினை
நன்றாக இருப்பதாகச் சொன்னால்
வாரம் நான்கு நாள் இதை
வெறுக்கும் வரை தின்ன வேண்டும்
(‘உங்களுக்குத்தான் பிடிக்குமே’)
பிடிக்கவில்லை என்றாலோ
இதுதான் வாழ்க்கையில்
எங்கள் கடைசிச் சந்திப்பு
(‘அவருக்குப் பிடிக்காது’)

வெண்டைக்காய் ஃப்ரையின்
முதன்மைக் கச்சாப் பொருள்
வெண்டைக்காயிலிருந்து வருகிறது
வெண்டைக்காய் ஃப்ரை சார்ந்து
நிரந்தர முடிவொன்றை
மேற்கொள்ளும் முன்பு
அதனுடைய கருத்தையும்
அறிய விரும்புகிறேன்

யாருமற்ற வெளியில்
முகமறியாத் தோட்டக்காரன்
பிஞ்சில் பறித்த வெண்டைக்காயே,
என்னால் வதக்கி உண்ணப்படுவதை
நீ விரும்புகிறாயா?
அல்லது நறுக்கிப் பொரியலாவதில்
கண் வைத்திருக்கிறாயா?
ஆண்டவன் தோட்டத்துத் தின்மலரே,
உனக்கு வெண்டைக்காய் ஃப்ரை
பிடிக்குமா, வெண்டைக்காய்ப்
பொரியல் பிடிக்குமா?

© 2017 பேயோன் - Powered by Wordpress / Theme: Tabinikki

பேயோன் is using WP-Gravatar