Posts Tagged ‘புனைவு’

ஒரு தலையணை, சில போர்வைகள்

in சிறுகதை

(ஓர் இன்ஸ்பெக்டர் குமார் மர்மக் கதை)

வசதியானவர்கள் வாழும் பகுதியில் இருந்த வீடு அது. வாசலில் தடயவியல் நிபுணர் சேகரனும் போலீஸ் புகைப்படக்காரர் குலோத்துங்கனும் பேசிக்கொண்டு நின்றிருந்தார்கள்.

“எவ்ளோ நேரம் இன்ஸ்பெட்ரே! எங்களுக்குல்லாம் வேற கேஸ் இல்லையா?” என்றார் சேகரன்.

“சும்மா இருய்யா!”

கான்ஸ்டபிள் குணவதி வீட்டுக்குள்ளிருந்து வந்தாள். வழக்கை விளக்கினாள்:

“செத்தவங்க பேரு பாக்கியஸ்ரீ சார். முப்பத்தெட்டு வயசு. இதே தெருல இருக்குற ஒரு ப்ரைவேட் ஸ்கூல்ல டீச்சரா இருக்காங்க. ஹஸ்பண்ட் சேப்பாக்கத்துல ஹார்டுவேர் கடை வெச்சிருக்காரு. பொண்ணுதான் பாடியக் கண்டுபுடிச்சிருக்கு. அப்பா வெளிய தூங்கிட்ருந்திருக்காரு. வாசல் கதவு, பெட்ரூம் கதவு ரெண்டையும் நெம்பித் தெறந்திருக்காங்க. அதே மாதிரி பீரோ கதவு, லாக்கர். அக்கம்பக்கத்துல யாரும் எதுவும் பாக்கலன்றாங்க.”

“ஏதாவது திருடுபோச்சா?”

“பாடில இருந்த நகை எல்லாம் எடுத்திருக்காங்க. பீரோலேந்து ஒரு ஒட்டியாணம், ரெண்டு செட் தோடு, ஒரு வைர மூக்குத்தி, இதெல்லாம் காணலன்னு ஹஸ்பண்ட் சொல்றாரு.”

சேகரன் தொடர்ந்தார்: “கதவுகள்ல, படுக்கைல, பீரோல ஃபிங்கர் ப்ரின்ட் இல்ல. பாடில கண்ணு செவந்திருக்கு. மூச்சுத் திணறி செத்துப்போயிருக்காங்க. கொலைதான். போராடுன அடையாளங்கள், கட்டிப்போட்டதுக்கு அடையாளங்கள் இல்ல. எடுத்துட்டுப் போய் மெடிக்கல் எக்சாமினேஷன், போஸ்ட் மார்ட்டம் பண்ணா சில விஷயங்கள் க்ளியராகும்” என்றார் சேகரன்.

“ஃபோட்டோ எடுத்தாச்சுல்ல?”

“எடுத்தாச்சு சார்” என்றார் குலோத்துங்கன்.

“உள்ள போவோம்” என்றார் குமார்.

* * *

மூன்று படுக்கையறைகள் கொண்ட வீடு அது. பெரிய கூடத்தில் ஒரு சோபாவில் மணிகண்டனும் ஆண், பெண் என இரண்டு பதின்வயதுக் குழந்தைகளும் அப்பாவுடன் ஒட்டினாற்போல் அமர்ந்திருந்தார்கள். மணிகண்டன் குமாரைப் பார்த்து நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார். இரவை அழுதே கழித்ததைக் காட்டின அவர் கண்கள்.

குமார் காலியாக விடப்பட்டிருந்த சோபா நாற்காலியில் அமர்ந்து மணிகண்டனின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டார்.

“உங்க வலியை நான் பகிர்ந்துக்குறேன்” என்றார் குமார்.

மணிகண்டன் வெடித்தார். குமாரின் கைகளை விடாமல் அடக்க முடியாமல் குலுங்கி அழுதார். “முடியாது சார்… முடியாது சார்…” என்றார். குழந்தைகள் முன்பே அழுது முடித்துவிட்டது போல் தரையை வெறித்தார்கள். மணிகண்டன் கைகளை விடுவித்துக்கொண்டார்.

“உங்க குழந்தைகளுக்காக நீங்க ரிக்கவர் ஆவீங்க சார்” என்றார் குமார்.

மணிகண்டன் கைகளை விரித்தார்.

“உங்க பசங்க என்ன படிக்கிறாங்க?”

மணிகண்டன் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு, “இது லாவண்யா. ப்ளஸ் ஒன் படிக்கிறா, சிபிஎஸ்சி, எம்எஸ்சிஓ ஸ்கூல். இவன் குணா. எய்ட்த்து படிக்கிறான். அதே ஸ்கூல்.”

“ஓ.கே. உங்க வீட்டுல ரெண்டு கதவுகளை ஃபோர்ஸ் பண்ணித் தெறந்திருக்காங்க. உங்க யாருக்கும் சின்ன சத்தம்கூட கேக்கலையா?”

மூவரும் தலையசைத்து மறுத்தார்கள்.

“ரைட். உங்க மனைவிய யார் கொன்னுருப்பாங்க?”

“தெரிலியே சார்!”

“உங்களுக்குத் தெரிஞ்சு யாராவது எதிரிங்க? ஸ்டாக்கிங் பண்ற ஆளுங்க, ஃபோன் மிரட்டல்கள் ஏதாவது?”

“இல்லவேயில்ல.”

“உங்க குழந்தைங்க ரெண்டு பேருக்கும் தனித்தனி பெட்ரூம் குடுத்துருக்கீங்க.”

“ஆமா சார்.”

“நீங்களும் உங்க மனைவியும் தெனமும் ஒரே பெட்ரூம்ல படுப்பீங்க, இல்லையா?”

மணிகண்டன் முதலில் தயங்கி, “ஆமா, அது எங்க ரூம்” என்றார்.

“நேத்து ஏன் ஹால்ல படுத்தீங்க? மனைவியோட சண்டையா?”

மணிகண்டன் திகைத்தார். “சண்டைன்னு சொல்ல முடியாது. ஒரு சின்ன… கருத்து வேறுபாடு.”

“சொல்லுங்க.”

“அது அவ்ளோ முக்கியமில்ல சார்.”

“உங்க கேஸை நீங்களே ஹாண்டில் பண்ண முடியாது சார். அதுக்குத்தான் போலீஸ் இருக்கு. அதனால எது முக்கியம், எது முக்கியமில்லன்னு நாங்கதான் முடிவு பண்ணுவோம்.”

“தே ஆர் த மோஸ்ட் ஐடியல் கப்புள் எவர்” என்றாள் லாவண்யா. மணிகண்டன் ‘சும்மா இரு’ என்பது போல் அவளிடம் தலையாட்டினார்.

“உங்களுக்கு சொத்து ஏதாவது இருக்கா?”

“எதுவும் இல்ல சார்.”

“வீடு, நிலம், எதுவும் இல்லையா?”

மணிகண்டன் விரக்தியுடன் புன்னகைத்துத் தலையசைத்தார்.

“இன்ஷுரன்ஸ், முதலீடுகள்?”

“அவ பேர்ல, கொழந்தைங்க பேர்ல இன்ஷுரன்ஸ் இருக்கு. எனக்கு என் கடைதான் முதலீடு. ஹார்டுவேர் கடை.”

“பிசினஸ் நல்லாப் போகுதா?”

“சேவிங்சுக்கு ஆகாது, ஆனா ரெண்டு சம்பளம் இருக்குறதால அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்க முடியுது.”

“நகைகள் காணாம போயிருக்கு, இல்லையா?”

“ஆமா சார்.”

“வீட்ல சாதாரண பீரோல ஏன் இவ்ளோ நகைகள் வெச்சிருக்கீங்க? ஒட்டியாணம், வைர மூக்குத்தி-ன்னு…”

“எல்லாம் எங்கம்மாவோடது சார். அவங்களோட அம்மா – எங்க பாட்டி – குடுத்தது. பழைய நகை. இது சேஃப் ஏரியாதான் சார்.”

குமார் எழுந்தார். “வாங்க, பெட்ரூமை இன்னொரு முறை பாத்துருவோம்” என்றார் சகாக்களிடம். வாசலில் ஒரு கான்ஸ்டபிள் நின்றிருந்தார். குமார் அவரிடம் “நீங்க கொஞ்சம் உள்ள வந்து இருங்க” என்றார்.

* * *

படுக்கையறை, பெரிய கூடத்தில் முக்கால் அளவுக்கு இருந்தது.

படுக்கையில் பாக்கியஸ்ரீயின் உடல் கழுத்து வரை போர்த்தப்பட்டுக் கிடந்தது. கச்சிதமாக, ஆனால் இடது தோளுக்கு அருகே போர்வை விலகியிருந்தது.

குமார் தடயவியல் குச்சியால் போர்வையைக் கால் வரை இறக்கினார். பாக்கியஸ்ரீ சாதாரணப் புடவை அணிந்திருந்தார். கழுத்து, காதுகள், கைகள் ‘மூளியாக’ இருந்தன. கைகள் ஒன்றின் மேல் ஒன்று வைக்கப்பட்டிருந்தன. கூந்தல் கற்றைகள் காதுகளுக்குப் பின்னால் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தன.

“போர்வைய எடுத்துக்க சேகரா” என்றார்.

சேகரன் கையுறைகள் அணிந்து போர்வையை ஒரு பாலித்தீன் உறையில் போட்டு மூடிச் சுவரோரம் சாய்த்துவைத்தார். “அப்புறம்?” என்றார்.

“பெட்ஷீட் புதுசா மாத்தியிருக்கு பாருங்க. மொடமொடப்புகூட அப்படியே இருக்கு” என்றார் குமார்.

“சில பேர் தெனமும் மாத்துவாங்க. இதெல்லாம் ஒரு மேட்டரா?” என்றார் சேகரன்.

“அப்புறம் கண்ணாடி, ஃபேன், ஃபோட்டோஸ் எல்லாம் ஏன் தூசி, ஒட்டடை படிஞ்சிருக்கு?” குமார் மடக்கினார். மற்ற மூவரும் சுற்றிமுற்றிப் பார்த்தார்கள்.

“சரி, நீயே சொல்லு. அதுக்குத்தான வர்றோம்!” என்றார் சேகரன்.

“அவங்க புரண்டு படுத்திருந்தா மொடமொடப்பு, விறைப்பு எல்லாம் கலைஞ்சிருக்கும். பக்கத்துல அவங்க கணவரோ இன்னொரு நபரோ படுத்திருந்தாலும் படுக்கை கலைஞ்சிருக்கும்.”

“ஹஸ்பண்ட் அவங்க பக்கத்துல படுக்கலன்னா அவங்களுக்குள்ள ஏதோ சண்டை நடந்திருக்கணும். ஹஸ்பண்ட் நேத்து நைட் ஹால்ல இருக்குற சோபால படுத்திருக்கணும்!” என்றாள் குணவதி

“ஷார்ப். ஆனா ஒரு பிரச்சனை. புருஷன்-பொஞ்சாதி செக்ஸ் வெச்சிக்கிட்டாங்க. அதுனாலதான் புதுசா தொவச்ச பெட்ஷீட்” என்றார் குமார்.

“செக்ஸ் வெச்சிக்கிட்டு என்ன சண்டை?” என்றார் சேகரன்.

“ஒருவேளை அந்த லேடிக்கு திருப்தி கெடைக்காம இருந்திருக்கலாம். இது திரும்பத் திரும்ப நடக்குறதால நேத்து சண்டை முத்தியிருக்கலாம்… அல்லது வேற ரீசன்கூட இருக்கலாம்” என்றாள் குணவதி.

“தபாரும்மா, உன் மேல இருக்குற நல்ல அபிப்பிராயம் கொறஞ்சிட்டே வருது” என்றார் சேகரன். குணவதி சிரித்தாள்.

“ஃபோக்கஸ்! செக்ஸுக்கு அப்புறம் அந்த பெட்ஷீட்ட எடுத்துட்டு புது பெட்ஷீட் போட்டிருக்காங்க” என்ற குமார், “நீ போய் வாஷிங் மெஷின்ல துவைக்காத பெட்ஷீட்ஸ் ஏதாவது இருந்தா கொண்டுவா” என்றார் குணவதியிடம்.

“கிளவுஸ் போட்டுக்க” என்றார் சேகரன்.

குணவதி ஒரு படுக்கைவிரிப்புடன் திரும்பிவந்தாள். குமார் அதைக் குச்சியால் தலைக்கு மேல் தூக்கிப் பிடித்து எல்லாப் பக்கமும் திருப்பித் தீவிரமாக ஆராய்ந்தார். “முடிகள்… சீமென்… கன்ஃபார்ம்டு” என்று சேகரனிடம் நீட்டினார். சேகரன் சற்றுப் பெரிய பாலித்தீன் பையைத் திறந்து “போடு!” என்று சொல்ல, குமார் படுக்கைவிரிப்பை அதில் போட்டார்.

அடுத்து குமார் சடலத்தின் முழங்கைகள் அருகே பிடித்து இரு கைகளின் மணிக்கட்டுகளையும் பூக்களைப் போல் முகர்ந்து பார்த்தார். “புதுத் துணி” என்றார்.

அறையின் ஒரு மூலையில் தலையணைகள், போர்வைகள், படுக்கைவிரிப்புகள் அடுக்கிவைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சிறிய மர மேஜையிடம் சென்றார் குமார். மேலே இருந்த நான்கைந்து படுக்கைவிரிப்புகள் மற்றும் போர்வைகளை எடுத்துக் கீழே வைத்தார். வெவ்வேறு அலங்காரங்களைக் கொண்ட நான்கு போர்வைகளை எடுத்தார். முகர்ந்து பார்த்தார். புதியவை. மென்மையாவை. பிரித்துப் பார்த்தார். எல்லாவற்றிலும் கயிற்றால் கட்டப்பட்டது போல் நேர்க் கோடாகச் சுருக்கங்கள். புகைப்படக்காரர் அவ்வப்போது படமெடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.

“இன்னொரு எவிடென்ஸ் பேக் எடு” என்றார் குமார் சேகரனிடம்.

“சரியாப் போச்சு” என்றார் சேகரன்.

“தலகாணி உறைய மாத்திருக்காங்க. தலகாணியால அமுக்கிக் கொன்னிருந்தா தலகாணில இம்ப்ரெஷன்ஸ், திரவக் கறைகள் இருக்கும். அதுனால கொன்னப்புறம் உறையத் திரும்ப மாட்டிருக்கலாம். தலகாணி உறைய எடுத்துக்குங்க.”

சேகரன் கீழ்ப்படிந்தார்.

“நீங்க ரெண்டு பேரும் போய் அவங்களோட பேசிட்டிருங்க. நானும் குலோத்துங்கனும் அடுத்த ரூமை செக் பண்ணிட்டு வரோம். அவங்களை நகர விடாதீங்க” என்றார் குமார். குணவதியும் சேகரனும் கூடத்திற்குத் திரும்பிச் செல்ல, குமாரும் புகைப்படக்காரரும் மற்ற அறைகளுக்குச் சென்றார்கள்.

ஓர் அறையை எட்டிப்பார்த்த குமார், “இது பையன் ரூமு” என்று இன்னொரு அறைக்குச் சென்றார். ஒரு பதினாறு வயதுச் சிறுமியின் அறைக்குரிய லட்சணங்கள் இருந்தன. உத்வேகமூட்டும் வாசகங்கள், விளையாட்டு வீராங்கனைகளின் சுவரொட்டிகள், பாரதியார், அஜித் குமார், நிவின் பாலி படங்கள், சுவருக்குக் கவித்துவம் சேர்க்க சூரியோதயத்தில் பூக்களை முகரும் வெள்ளைக்கார இளம்பெண், கணினி, பிரின்டர், துணிக் கொடி. குமார் பரண், சுவர் அலமாரிகள், படுக்கை, சுவர்மூலைத் துணிக்குவியல் என்று எல்லாவற்றையும் பார்த்தார்.

“சார் என்ன தேடுறீங்க சார்?” என்றான் குலோத்துங்கன்.

“ஒட்டாம எதுனா இருக்கா பாரு.”

கட்டிலின் மெத்தையை மெல்லத் தூக்கி மறுமுனை வரை பார்த்தார். அலமாரியின் கடைசித் தட்டில் கால்வைத்து ஏறி மேல் தட்டில் பார்த்தார். பிறகு திரும்பி மின்விசிறியைப் பார்த்தார். அதன் பிளேடு ஒன்றில் தூசு படியாத ஒரு 10×3 அங்குல குஷன் உறை டேப்பால் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. குமார் இறங்கினார்.

“ஃபேன் பிளேடுல ஒரு கவர் இருக்கு. அத ஃபோட்டோ புடி.”

குமார் கணினிக்கான சுழல் நாற்காலியை மின்விசிறிக்கு நேர் கீழே இழுத்துப் போட்டுப் பிடித்துக்கொள்ள குலோத்துங்கன் நாற்காலியில் ஏறிப் புகைப்படம் எடுத்தான். அடுத்து அவன் நாற்காலியைப் பிடித்துக்கொள்ளக் குமார் ஏறினார். பேன்ட் பையிலிருந்து கையுறைகளை எடுத்து அணிந்தார். உறையைப் பிய்த்து எடுத்துக்கொண்டு இறங்கினார். உறையில் இருந்ததைக் கையில் சரித்தார். ஒரு ஜோடி தங்கத் தோடுகள், தாலி, ஒரு மெல்லிய புதிய தங்கச் சங்கிலி, மெல்லிய தங்க மோதிரம் ஆகியவை குமாரின் கையில் விழுந்தன. குலோத்துங்கன் அதைப் படமெடுத்தான்.

“பாடிலேந்து எடுத்ததா சார்? இங்க எப்பிடி சார்?” என்றான் குலோத்துங்கன்.

“மகளுக்கு சேர வேண்டிய நகைங்க மக கிட்டதானே இருக்கும்!”

* * *

குமாரும் குலோத்துங்கனும் கூடத்திற்கு வந்தார்கள்.

“எல்லாரும் சாப்ட்டீங்களா?”

மணிகண்டன் விழித்தார். “எப்படி சார்…”

“மணி ஒம்பதாகப் போவுதே!” என்ற குமார், குணவதியிடம் “நீ பசங்களைக் கூட்டிட்டுப் போய் அவங்களோட சாப்ட்ரு. சார், நீங்க என்னோட ஸ்டேஷனுக்கு வந்து ஒரு ஸ்டேட்மென்ட் குடுத்துருங்க” என்றார்.

“நீ வேற எவிடென்ஸ் இருந்தா பாரு” என்றார் சேகரனிடம்.

“ஏன், எதுனா மிச்சம் வெச்சிருக்கியா?”

* * *

மணிகண்டனை விசாரணை அறையில் அமரவைத்துவிட்டுத் தமது அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தார் குமார். இன்டர்காமில் “அர்ச்சனா” என்றார்.

கான்ஸ்டபிள் அர்ச்சனா வந்ததும் மணிகண்டன் மற்றும் அவரது குடும்பத்தினரின் விவரங்கள் அடங்கிய கோப்புகளைத் தந்தார்.

“முதல்ல மணிகண்டனோட ஃபினான்ஷியல்ஸ் வேணும். அடுத்தது பாக்கியஸ்ரீயோடது. இது ரெண்டையும் குடுத்துட்டு பசங்கள்து கன்டின்யூ பண்ணு,”

“யெஸ் சார்.”

சில நிமிடங்களில் அர்ச்சனா கதவைத் தட்டிவிட்டுச் சில அச்சிட்ட தாள்களுடன் குமாரின் அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

“மணிகண்டனோட ஹார்டுவேர் கடைல பிசினஸ் அடிபட்டிருக்கு. ஷேர்ஸ்ல கிட்டத்தட்ட ஒண்ணே முக்கால் கோடி முதலீடு பண்ணிருக்காரு. அத்தனையும் லாஸ் ஆயிருக்கு. நிறைய ஆட்கள் கிட்ட, பேங்க்குகள்ல கடன் வாங்கிருக்காரு. மூணு மாசத்துக்கு முன்னாடி திருச்சி பக்கத்துல சொந்த நெலத்த பத்து லட்சத்துக்கு வித்திருக்காரு. இப்ப இருக்குற வீட்டை அடகு வெச்சிருக்காரு. அந்த லேடியோட ஸ்கூல் சம்பளத்துலதான் கொஞ்சம் சமாளிச்சிருக்காங்க. பதினஞ்சாயிரம் சம்பளம்.

“அவங்கப்பா பில்லியனேர். அவங்களுக்கு ஒரு பிரதர் இருக்காரு, ஆனா கான்டாக்ட் இல்ல. இப்ப யூஎஸ்ல இருக்காரு. அவங்கப்பா பொண்ணுக்குப் பதினெட்டு வயசு ஆனப்ப அவங்க பேர்ல லைஃப் இன்ஷுரன்ஸ் பாலிசி எடுத்திருக்காரு. இருவது வருஷ பாலிசி. அவங்களுக்கும் மணிகண்டனுக்கும் லவ் மேரேஜ் ஆனப்புறம் பொண்ணக் கழட்டி விட்டுட்டாரு. அப்பா அஞ்சு வருஷம் முன்னாடி எறந்துட்டாரு. ஆனா பொண்ணோட பாலிசில மட்டும் பணம் போக ஏற்பாடு பண்ணிருக்காரு. இப்ப இருவது வருஷம் கம்ப்ளீட் ஆகுது. ரெண்டு கோடிக்கு மேல கெடைக்கும். குழந்தைங்க பேர்ல பாலிசீஸ் இருக்கு சார். ஆனா ரெண்டு பேருக்கும் கடைசி ஏழெட்டு ப்ரீமியம் கட்டாம விட்டிருக்காங்க.”

“கஷ்டம்தான்.”

“புருஷன் கொன்னுருப்பாரா சார்?”

“அவரையே கேட்ருவோம். குட் வொர்க் அர்ச்சனா.”

“நன்றி சார்!” என்று வெளியேறினாள் அர்ச்சனா.

குமார் குணவதிக்கு ‘ஃபோன் போட்டார்’.

“ஹலோ சார். பாவம் சார் கொழந்தைங்க. நல்ல பசங்க.”

“என்ன செய்ய! அந்தாள் மூஞ்சியப் பாத்ததும் இதெல்லாம் நமக்கு ஏண்டா வருதுன்னு இருந்துச்சு. சரி, நான் கேட்டனே…”

“போன மாசம் புதுசா நாலு போர்வை வாங்கிருக்காங்க சார். அவங்க வழக்கமா எடுக்குற ஏடிஎம் இல்லாம தி.நகர்ல ஒரு ஏடிஎம்லருந்து பணம் எடுத்திருக்காங்க. அவங்க எடுத்த அமவுன்ட்ட வச்சு அக்கப்பக்கத்துலயே ஏழெட்டு ஜவுளிக் கடைல ஃபோட்டோ காட்டி விசாரிச்சேன். நீங்க சொன்ன மாதிரிதான் – ரெண்டு பேரும் சேந்துதான் வாங்கிருக்காங்க. கொழந்தைங்களோட போயிருக்காங்க. அப்புறம் அங்கேந்து சினிமாவுக்குப் போயிட்டு ஒரு கடைல ஐஸ்க்ரீம் சாப்ட்டுட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பிப் போயிருக்காங்க.”

“குட் வொர்க் குணவதி!”

* * *

குமார் விசாரணை அறையில் நுழைந்தார். மணிகண்டன் தொய்ந்துபோய் அமர்ந்திருந்தார். குமார் அவர் எதிரில் அமர்ந்தார்.

“மிஸ்டர் மணிகண்டன், நீங்க உங்க மனைவியக் கொன்னீங்களா?”

மணிகண்டன் உடனே வாயைப் பிளந்தார். தலையசைத்தார். “அப்பிடியே வெச்சிக்குங்க சார்.”

“நீங்க ரொம்ப புத்திசாலித்தனமா ப்ளான் பண்ணதா நினைக்கிறீங்க. ஆனா கொஞ்ச நேரத்துலஒத்துக்குறீங்களான்னு பாப்போம்.

“உங்களுக்கு வீடு, நெலம் இருக்கான்னு கேட்டப்ப விரக்தியா ஸ்மைல் பண்ணி இல்லன்னு சொன்னீங்க. அந்த சிரிப்பே நீங்க ரெண்டையும் இழந்துட்டீங்கன்னு சொல்லிருச்சு. நெலத்த வித்தத எங்கிட்ட மறைச்சிட்டீங்க. வீட்டை அடமானம் வெச்சதையும் மறைச்சிட்டீங்க. நடுத்தெருவுக்கு வர்ற நிலைமைல இருக்கீங்க. குழந்தைங்க படிப்பு, தினசரிப் பொழப்பு எல்லாம் பாதிச்சிருக்கு. இப்படி இருக்குறப்ப உங்க பாட்டி குடுத்ததா சொல்ற பல லட்ச ரூபாய் நகைகள வீட்லயா வெச்சிருப்பீங்க?”

மணிகண்டன் மௌனமாக இருந்தார்.

“உங்க பாட்டி எந்த நகையும் குடுக்கல. உங்க சூழ்நிலைல உங்க மனைவியோட இன்ஷுரன்ஸ் பாலிசி மெச்சூர் ஆறது பத்தி லெட்டர் வருது. அந்த ரெண்டு கோடி இல்லன்னா உங்க குழந்தைகளோட வாழ்க்கை முடிஞ்சுதுன்னு முடிவு பண்ணீங்க. உங்க மச்சான் கிட்ட உதவி கேட்டீங்களா?”

“கேட்டோம் சார். போடான்னுட்டான். வெளிநாட்ல இருக்கான். அவன்தான் செத்திருக்கணும்.”

“ஓ.கே. நம்ம சாவுக்கு வருவோம். ரெண்டு மாசமா போட்டிருந்த திட்டத்த நேத்து ராத்திரி கேரி அவுட் பண்ணீங்க. நடுராத்திரி ரகசியமா நீங்களே வாசல் கதவையும் பெட்ரூம் கதவையும் உடைச்சீங்க. அப்புறம் உங்க மனைவியோட கை, காலுக்கு அதுக்காகவே வாங்குன புதுப் போர்வைய சுத்தினீங்க, கட்டுன அடையாளங்கள் உடம்புல விழக் கூடாதுன்றதுக்காக. நைலான் கயிறு மாதிரி ஏதோ ஒண்ண வெச்சிக் கட்டுனீங்க. அப்புறம் அவங்க திமிராம இருக்க கை காலக் கட்டிலோட சேத்துக் கட்டுனீங்க. அடுத்தது அவங்க தலைக்கு வெச்சிருந்த ஃபோம் தலகாணியால அவங்க முகத்தை அழுத்தி மூச்சுத் திணற சாகடிச்சீங்க. அவங்க செத்தப்புறம் தடயங்களை மறைக்க அதுக்குத் திரும்பவும் உறைய மாட்டுனீங்க. நகையெல்லாம் கழட்டி உங்க பொண்ணோட ரூம்ல ஒளிச்சு வெச்சீங்க.

“எல்லாத்தையும் முடிச்சிட்டு ஹால்ல வந்து படுத்துட்டீங்க. நீங்க பொண்டாட்டியோட சண்டைன்னு வெளிய வந்து படுத்தாத்தான் உங்கள யாரும் சந்தேகப்பட முடியாது, சாட்சிக்குக்கூட கூப்பிட முடியாது. அதனாலதான் உங்க மனைவியோட பொணத்தை உங்க பொண்ணு கண்டுபுடிச்சா.”

மணிகண்டன் மீண்டும் குலுங்கத் தொடங்கினார். கைகூப்பினார். “விட்ருங்க சார். நான்தான் பண்ணேன். என் குழந்தைகளுக்காகப் பண்ணேன். என்னோட தவறுகளால அவங்களோட வாழ்க்கை நாசமாக போகக் கூடாது. அதுக்காக அவங்க அம்மாவக் கொன்னேன்.”

“தெரியும். அந்த சண்டையப் பத்திப் பேசுவோம். விவரமா சொல்லுங்க.”

“நான் தப்பா நிறைய இன்வெஸ்ட் பண்ணிட்டதாலதான் எங்க வாழ்க்கை நாசமாப் போச்சுன்னு என் பொண்டாட்டி சொன்னா. உண்மைதானே. மறுக்க முடியுமா? அதுல அப்செட் ஆகி வெளிய படுத்துக்கிட்டேன்.”

“சண்டையே நடக்கலைன்னு நான் சொல்றேன். நீங்க செக்ஸ் வெச்சிக்கிட்டீங்க. கடைசியா ஒரு தடவை. அப்புறம் உங்க மனைவி ஒத்துழைப்போட அவங்களக் கட்டிப்போட்டுக் கொன்னீங்க. அக்கறையோட போத்தி விட்டீங்க, கைய எடுத்து வயித்து மேல வச்சீங்க. அவங்க உடம்பு திமிறி அலங்கோலமா ஆனத உங்களால பாக்க முடியல. சரிதானே?”

மணிகண்டன் குமாரை வெறுமனே வெறித்துப் பார்த்தார்.

“ஒரிஜினலா இது உங்க மனைவியோட ஐடியா. தியாகம் பண்ண முடிவு செஞ்சாங்க. வீட்டை அடகு வெச்சதும் உங்களுக்கு வேற வழி தோணல. இனிமே கடன் வாங்க ஆளில்ல. அப்ப பாலிசி லெட்டர் வருது. உங்க மனைவி ஐடியா குடுக்குறாங்க. நீங்க முதல்ல ஒத்துக்கிட்டிருக்க மாட்டீங்க. ஆனா பாலிசி அவங்க பேர்லதானே இருக்கு. அரைக் கோடி அடைச்சுட்டீங்க. மீதிய அடைச்சிட்டாலும் உங்க குழந்தைகளோட எதிர்காலத்துக்குப் பணம் மிஞ்சும். உங்க மனைவி கன்வின்ஸ் பண்ணாங்க. நீங்க அவங்கள டிஸ்கரேஜ் பண்ணாம, அதுக்கு பதிலா கொலைக்குத் திட்டம் போட்டீங்க. கரெக்ட்டா?”

மணிகண்டன் ஆமோதித்துத் தலையசைத்தார்.

“அவங்க ஐடியா குடுக்கலன்னாலும் ஒருகட்டத்துல நீங்களா அவங்களக் கொன்னுருப்பீங்கன்னுதான் தோணுது. உங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்ல, கற்பனை இல்ல, பொறுமை இல்ல.”

குமார் எழுந்தார். “உங்களக் கைது பண்றேன்” என்று சொல்லிவிட்டு வெளியேறினார்.

குணவதி உள்ளே நுழைந்து மணிகண்டனுக்கு விலங்கு மாட்டினாள். அவரை லாக்கப்புக்கு அழைத்துச் சென்று உள்ளே வைத்துப் பூட்டினாள்.

“உன் குழந்தைங்க உன்ன மன்னிக்கவே மாட்டாங்க” என்று சபித்தாள்.

மணிகண்டனின் முகத்தில் ரத்தம் வடிந்தது.

சம்பவ இரவு

in சிறுகதை, புனைவு

மழையைப் பார்த்தால் மயிலுக்கு நடனமாடவும் எனக்கு சிகரெட் பிடிக்கவும் வேண்டும். கனத்த மழை. பத்தரை மணிக்கு ஆரம்பித்து இன்னும் நிற்கவில்லை. இப்போது மணி பதினொன்றேமுக்கால். மயிலுக்கு சாராயம் ஊற்றிக்கொடுத்த மாதிரி ருத்ர தாண்டவம் ஆடிக்கொண்டிருக்கிறான் வருணன். இடையில் ஒரு ஐந்து நிமிடம் எங்கேயாவது நிறுத்துவானா என்று பார்த்தால் அறிகுறியே காணோம்.

இது சரிப்பட்டு வராது என்று செருப்பு, குடையோடு வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தேன். வாசலில் நின்று உள்ளே தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் மனைவி, மகனைப் பூட்டிவிட்டுத் தெருவில் இறங்குவதற்குள் பேன்ட் நனைந்துவிட்டது. என் தெருவில் பெரிதாகப் பள்ளம் எதுவும் இல்லை. எதிர்பாராமல் மழைநீர்ப் பள்ளத்தில் காலை விடுவதற்கு, விழுவதற்கு வாய்ப்பில்லை. அது வேறு தெருவில் வேறு ஆட்களுக்கு.

நேராகப் போய் வலப்பக்கம் திரும்பிச் சிறிது தூரம் நடந்தால் ஒரு பெட்டிக்கடை எப்போதும் இருக்கும். நம்பிப் போகலாம். பாதி தூரம் நடக்கும்போது ‘டுப்’ என்ற சத்தத்தோடு மொத்த இடமும் அவிந்துபோனது. மழை வரும் முன்னே, மின்வெட்டு வரும் பின்னே என்பது நியூட்டனின் நான்காம் விதி.

ஒரே இருட்டு. எதுவுமே தெரியவில்லை. இந்த இருட்டில் சின்னக் கல் போதும் தடுக்கி விட. எனக்குத் தரை மேல் ஒரு புதிய மரியாதை வந்தது. மெதுவாக நடந்தேன். குடையும் கருப்பாகப் போயிற்றா, நான் நனையாமல் இருந்தது மட்டும்தான் எனக்குத் தெரிந்தது. கையில் குடையின் பிடியை உணர்ந்தது வாஸ்தவம்தான். ஆனால் நான் சொல்ல வருவது புரிந்துகொள்ளப்படும் என்று நினைக்கிறேன். தெருவில் வேறு யாரும் இல்லை. மழை காரணத்தால் புழுக்கம் இல்லாததால் மக்கள் உள்ளேயே கிடந்தார்கள். ஓர் உள்ளூர் சிற்பியின் இன்ஸ்டாலேஷன்கள் போல் ஆங்காங்கே மாடுகள் நனைந்தபடி படுத்திருந்தன அல்லது அமர்ந்திருந்தன, வித்தியாசம் தெரியவில்லை. எப்படித் தெரிந்தது என்றால் கண்களுக்கு மை போன்ற இருட்டு பழகத் தொடங்கியிருந்தது.

குல்ஃபிகாரன் அமைதியாகச் சின்ன விளக்கோடு போய்க்கொண்டிருந்தான். திருப்பம் வந்தது. தலையைத் திரும்பிப் பார்த்தால் அந்தக் கடையைக் காணவில்லை. மூடியிருந்தது. மூடித்தான் இருந்ததா மெழுகுவர்த்தி இல்லையா என்று அருகில் போய்ப் பார்த்தேன். கடை முழுமையாக மூடியிருந்தது. முதல் தூறலிலேயே ஏறக்கட்டியிருப்பான் போல. உன்னை நம்பி நான் பிறக்கவில்லை என்று கடை கடந்து நடந்தேன்.

கொஞ்சூண்டு நிலவொளியில் ஒரு குழந்தைகளின் தெருவோர கிரிக்கெட் பிட்ச் அளவுக்குப் பெரிய மழைநீர்க் குட்டை இருந்தது. சற்று முன் வேகமாகக் கடந்து குழப்பிவிட்டுப் போன வாகனம் எழுப்பிய அலைகள் ஓயத் தொடங்குவதும் பெய்துகொண்டிருந்த மழை கிளப்பிய நீர்த்துளிச் சிதறல்களும் காற்றின் தள்ளி விடலும் தள்ளாடி மிதந்து ஒதுங்கிய குப்பைகளுமாய்க் குட்டை பிஸியாக இருந்தது. எவ்வளவு ஆழம் என்று தெரியவில்லை. வீடுகளின் வாசற்படிக்கட்டுகள் வழியே பாதம் மூழ்காமல் நடக்கத் தடையாக இருசக்கர வாகனங்கள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன.

பெரும் மழைக் குட்டையில் இறங்கினேன். செருப்பு மூழ்கியது. கால்களை நீரில் வைத்து எடுக்க எடுக்கக் குட்டை நீர் பேன்ட்டின் பின்னால் அடித்தது. எதிரில் ஒரு ஆட்டோ வெளிச்சம் பாய்ச்சிக்கொண்டு வந்தான். நான் மெதுவாகப் பக்கவாட்டில் நகர்ந்து வழி விட்டேன். தேங்கிய நீரை என் மேல் அடித்துவிட்டு அவன் போய்விட்டான். வண்டியை நிறுத்தித் திட்டு வாங்கிக்கொள்ளக்கூடப் பொறுமை இல்லை கூமுட்டைக்கு.

எங்கே போய்க்கொண்டிருந்தேன்? நெடுஞ்சாலையில் பல கடைகள் திறந்திருக்கும். மழையோ புயலோ திறந்திருக்கும். ஏனென்றால் லாரிகள், சரக்கு வண்டிகள் கடக்கும் வழி அது. சற்றுத் தொலைவில் ஒரு டூவீலர்காரன் விழுந்து வாரியிருந்தான். நான்கு பேர் கைகொடுத்து உதவிக்கொண்டிருந்தார்கள். பிரச்சினை எதுவும் இல்லை. அந்த ஆள் வண்டியைக் கிளப்பிக்கொண்டு போய்விட்டான். இந்தப் பக்கமெல்லாம் கரன்ட் இருந்தது.

குறிஞ்சிப்பூவாக ஒரே ஒரு பெட்டிக்கடை மட்டும் திறந்திருந்தது இதயத்துக்கு அமுதமாக – ஹ்ருதயாமிர்தமாக – இருந்தது. மூடிகீடித் தொலைத்துவிடப்போகிறான் என்று அவசரமாகச் சென்று ஒரு சிகரெட் கேட்டு சட்டைப்பையில் கையை விட்டால் நூறு ரூபாய் வந்தது. இளித்துக்கொண்டே நீட்டினேன். கடைக்காரன் ‘தோடா’ என்ற முகபாவத்துடன் தலையசைத்து “சில்ற குடுங்க சார். கொடைய மடக்குங்க” என்றான். “சில்ற இல்லீங்க” என்றேன் குடையை மடக்கி. “எங்கிட்டயும் இல்ல, என்ன பண்ணச் சொல்றீங்க?” என்றான் அதே மனநிலையில். “நூர்ருவா வெச்சிக்கிங்க. சில்றைய அப்புறமா வாங்கிக்கிறேன்” என்றேன். “இல்ல சார், சில்ற இருந்தா குடுங்க.”

நான் கொஞ்சம் சும்மா இருந்தேன். அங்கிருந்தபடியே வேறு ஏதாவது கடை திறந்திருக்கிறதா என்று பார்த்தேன். இல்லை. கோபம், வெறுப்பு, ஏமாற்றம் பொங்கின. “இந்த நூர்ருவா எனக்கு யூஸ் ஆகாதுப்பா, வெச்சிக்க” என்று ரூபாயை ஒரு சாக்லெட் டப்பா மூடி மேல் அறைந்து வைத்து வேகமாக நகர்ந்தேன். “அலோ, அலோ!” என்று பின்னாலிருந்து கத்தினான் கடைக்காரன். நான் வந்த வழியே சென்றுகொண்டிருந்தேன்.

சகலத்தையும் சபித்துக்கொண்டு சிறிது தூரம் சென்ற பின்பு பின்னால் ‘தபதப’. கூடவே, “அலோ, சார்!” திரும்பிப் பார்த்தேன். நான் வாழ்க்கையில் அதற்கு முன்பு பார்த்தேயிராத ஓர் இளைஞன் என் கையில் சிகரெட்டையும் நூறு ரூபாய்க்கு மீதிச் சில்லறை மாதிரியான ஒரு தொகையையும் அழுத்திவிட்டுத் திரும்பி ஓடிப்போனான்.

எனக்குக் காறித் துப்ப வேண்டும் போல் இருந்தது. நான் எந்நேரமும் தீப்பெட்டியைச் சுமந்து செல்பவன் அல்லன். குறிப்பாக மழை கொட்டோ கொட்டென்று கொட்டிக்கொண்டிருக்கும்போது. செல்பேசியைக்கூட வீட்டில் வைத்துவிட்டு வந்திருந்தேன். சிகரெட்டையும் பணத்தையும் அதனதன் இடத்தில் வைத்தேன். அந்தக் கடைக்குத் திரும்பிப் போய் பற்றவைப்பது பின்விளைவுகள் கொண்டதாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. எனக்கும் அதில் ஆர்வம் தணிந்திருந்தது.

இதெல்லாம் ஒரு விசயமே இல்லை என்பது போல் மழை அப்படியே பெய்துகொண்டிருந்தது. நான் என் வீட்டை நெருங்கினேன். பார்க்கவே பயங்கர போர் அடித்தது. நாம் இதற்குள் இருக்க வேண்டிய ஆள். வெளியே வந்ததற்குக் கிடைத்த தண்டனைதான் இத்தனையும் என்று தோன்றியது. இடதுகையால் பூட்டைப் பிடித்துக்கொண்டு வலதுகையை பேன்ட் பைக்குள் விட்டேன். சாவி இல்லை துழாவினேன். கடையில் நின்றபோது தலையைத் துடைத்துக்கொள்ளக் கைக்குட்டையை வெளியே எடுத்தபோது வெளியே விழுந்திருக்கும். இப்போது நான் அந்தக் கடைக்குப் போய் சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தே ஆக வேண்டும்.

*

சம்பவக் காலை
சம்பவ மதியம்
சம்பவ மாலை

திருட்டுக்/கடத்தல்

in சிறுகதை

(ஓர் இன்ஸ்பெக்டர் குமார் மர்மக் கதை)

ஒரு வீட்டுபயோக ஃப்ரிட்ஜின் அளவுக்கு இருந்த பாதுகாப்புப் பெட்டகம் காலியாகக் கிடந்தது. முன்னிரவு வரை அதில் கனத்திருந்த ரூ. 10 கோடி மதிப்புள்ள தங்கக் கட்டிகள், பெட்டகத்தில் ஒரு சிறிய உராய்வைக்கூட விட்டுச் செல்லாமல் திருடுபோயிருந்தன. நூற்றாண்டு காலத்து அலுப்பைச் சுமந்திருந்தது போல் தெரிந்த பழைய காலத்துப் பொருள் அந்தப் பெட்டகம். சிமென்ட் வல்லரசாகிய பலகோடீஸ்வரர் ‘லயன்’ கே.சி. பாலகுருவுடையது. சுழற்றுத் தாழ்ப்பாளுக்கு மேலே ஒரு ஓம், அஷ்டலட்சுமி, சிரிக்கும் புத்தர், இருவேறு சாய்பாபாக்கள், விநாயகர், முருகன், திருப்பதி பாலாஜி ஆகியோரின் ஸ்டிக்கர்கள் அருள் பாலித்தன.

“இந்த விஷயம் யாருக்கும் தெரிய வேணாம் குமார்” என்றார் பாலகுரு இன்ஸ்பெக்டர் குமாரிடம்.

“இன்ஸ்பெக்டர் குமார். ஷார்ட்டா இன்ஸ்பெக்டர்.”

பாலகுரு திடுக்கிட்டு, “ரைட் சார். இன்ஸ்பெக்டர், நான் என்ன சொல்ல வந்தேன்னா இந்த மேட்டர் – ”

“இந்த ரூமை விட்டு வெளிய போகாது” என்ற குமார், திரும்பிப் பார்த்துத் தடயவியல் நிபுணர்களிடம் லேசாகத் தலையசைத்தார். அறையின் மற்ற பகுதிகளில் பவுடர் பூசிக்கொண்டிருந்தவர்களில் ஒருவர் பாதுகாப்புப் பெட்டகத்திற்கு வந்து வேலையைத் தொடங்கினார்.

குமார் அறையைத் துருவினார். 10 கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள சாமான் வைக்குமளவு பாதுகாப்பான அறை இல்லை. உட்கார்ந்து பெட்டகத்தைப் பார்த்தார். அடியில் வைக்கும் வெல்வெட் துணியைக்கூட சுட்டிருந்தார்கள். மூன்று இலக்க எண் பூட்டு மட்டும்தான் பாதுகாப்பு. அலாரம்கூட இல்லை.

“எப்ப காணாம போச்சு?”

“திருட்டுப் போயிருச்சு சார்! காலைல தெனமும் போல வந்து தொறந்து பாத்தேன். பீரோவே காலியாக் கெடக்குது.”

“சரியா எவ்ளோ கட்டி இருந்துது?”

“எரநூறு சார். நூறு கிராம் கட்டி. பத்து ரூவாய்க்கு மேல வேல்யூ.”

“நம்பர் லாக் பாஸ்வேர்டு உங்களத் தவிர வேறு யாருக்குத் தெரியும்?”

“யாருக்குமே தெரியாது சார். என் ஒய்ஃப், பசங்களுக்குக்கூடத் தெரியாது.”

“ஆனா இங்க தங்கக் கட்டி இருக்குன்னு தெரியும்.”

“அது தெரியும் சார். எங்க நாலு பேருக்கு மட்டும். நான், என் ஒய்ஃப், மகன், மவ.”

“பாஸ்வேர்டு 108-தானே?”

“இல்ல சார்,” பாலகுரு திருப்தியுடன் தலையசைத்துப் புன்னகைத்தார்.

“சரி, 801.”

பாலகுருவின் வாய்பிளந்த முகத்தில் அவமானமும் கலவரமும் சங்கமித்தன.

“எப்பிடி டக்குனு கண்டுபுடிச்சீங்க?”

“திருடுனவனே கண்டுபுட்டிச்சிட்டான். நான் கண்டுபுடிக்க மாட்டனா? ஸ்டிக்கரே சொல்லுதே. சேஃப்டி வால்ட்ட வீட்ல வெச்சிருக்கீங்க, அதுவும் எங்க தாத்தா காலத்துது…”

“சார், அந்த வால்ட்டும் தங்கக் கட்டியும் ஒண்ணா எனக்குப் பரம்பர சொத்தா வந்துது சார். வால்ட்டுக்கும் ஆன்டிக் வேல்யூ இருக்கு.”

“ஃபிங்கர்ப்ரின்ட்ஸ் ஏதாவது கெடச்சுதா?” குமார் தடயவியல் நிபுணர் சேகரனிடம் கேட்டார்.

“வால்ட்ட சுத்தமா வெல்வெட் துணிய வெச்சே தொடச்சிட்டாங்க. இடுக்குல சின்னதா வெல்வெட் இழைகள் மாட்டிக்கிட்ருக்கு. ரூம் கதவு, தாழ்ப்பாள், தரைலல்லாம் நிறைய ஃபிங்கர்ப்ரின்ட், மண் துகள்கள், ஒரு கை ரோமம் கெடச்சிருக்கு. கம்ப்பேர் பண்ணணும்.”

“ஓக்கே மிஸ்டர் பாலகுரு. உங்க ஃபேமிலி மெம்பர்ஸ், ஸ்டாஃப், வாட்ச்மேன் எல்லாரையும் வரச் சொல்லுங்க.”

கொஞ்சம் விசாரணை, சில கைரேகைப் பதிவுகள் என்று சம்பிரதாயமாகக் கழிந்தது அடுத்த அரை மணிநேரம். முட்டுச்சந்தான சூழ்நிலை.

* * *

குமார் காவல் நிலையத்தை அடைந்து காலை உணவுப் பொட்டலத்தை மேஜை மேல் எடுத்துவைத்ததும் பாலகுரு தொலைபேசியில் பதறினார். “சார், அவங்க கால் பண்ணாங்க சார்! மெரட்னாங்க சார்! நான் ரெக்கார்ட் பண்ணி வெச்சிருக்கேன். கொஞ்சம் வாங்க சார், ப்ளீஸ்!”

சிறிது நேரத்தில் குமாரும் 114உம் தடயவியல் நிபுணர்களும் தலத்தில் இருந்தார்கள்.

“ரெக்கார்ட் பண்ணி வெச்சிருக்கேன் சார். ரெக்கார்டர் ஆப் வச்சிப் பண்ணேன்.” துன்பத்திலும் ஒரு பெருமை.

பாலகுரு தமது பிரம்மாண்டமான செல்பேசியை நீட்ட, கைக்குட்டையால் வாயைப் பொத்திய குரல் சொன்னது:

“பாலகுரு, எரநூறு தங்கக் கட்டி எங்ககிட்டதான் இருக்கு. முழுசா வேணுமா, இப்பலேந்து நாலு மணிநேரத்துக்குள்ள பத்து லட்சம் கைக்கு வரணும். அரை அவருக்கு முன்னாடி ஃபோன் பண்ணி சொல்லுவேன். பணம் கைக்கு வரணும். பத்து லட்சம். இல்லன்னா நாங்க யார்னு தெரிஞ்சிக்குவ.”

பாலகுரு குமுறினார். “எரநூறு தங்கக் கட்டிக்குப் பத்து லட்சமா? தங்கத்தோட மதிப்பு தெரியுமாடா உனக்கு, பிச்சக்காரப் பயலே!”

“டேய், மரியாதையாப் பேசு! மதிப்பு தெரியும்டா. பத்து கோடிய சொமந்துகிட்டு அலையச் சொல்றியா? எல்லாம் எங்குளுக்குத் தெரியும். போலீஸ், டிடெக்டிவ்னு போனே, மவனே தங்கம் கிடைக்காது. பரம்பரை சொத்தாம்ல? பரம்பர மானம் காத்துல பறக்குதா இல்லியான்னு பாப்போம்.”

கூட்டம் ஒலிப்பதிவைச் சில நொடிகளுக்கு உள்வாங்கியது.

குமார் பாலகுருவிடமிருந்து செல்பேசியை வாங்கினார். தமது செல்பேசியிலிருந்து ஒரு எண்ணை அழைத்து ஸ்பீக்கர் ஃபோனை இயக்கினார். “குணவதி, நான் சொல்ற காலை ட்ரேஸ் பண்ணு. இன்னிக்குக் காலைல 8 எட்டு மணிக்கு 9xxxx xxxxx-ன்ற நம்பருக்கு +1 415 6068-ன்ற* நம்பர்லேந்து ஒரு கால் வந்துது. ஒண்ரை நிமிஷம். லைன்ல இருக்கவா, நீ பண்றியா?”

“கொஞ்சம் லைன்ல இருங்க சார்.”

“ஓக்கே.”

“சாரி சார், இது நெட்லேந்து பண்ண அனானிமஸ் கால். பண்ண ஆளப் புடிக்கணும்னா ப்ரொசீஜர்ஸ்லயே ரெண்டு நாள் ஓடிரும்” என்றாள் குணவதி.

“தேங்க்ஸ் குணவதி. இது போதும்.”

114 சொன்னார், “நாங்க, நாங்கன்னான் சார். ஒரு டீமா ஒர்க் பண்றாங்க போலயே.”

“அல்லது அப்படி நினைக்க வெக்கிறதும் திருடனோட உத்தியா இருக்கலாம்” என்றார் குமார்.

“அல்லது ஒரு டீமாவும் இருக்கலாம். முதல்ல ஒரு ஆளால மொத்த வேலையவும் பண்ண முடியும்னு தோணல” என்றார் சேகரன்..

குமார் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார். “போலீஸ்கிட்ட போவாதேன்னான். அவன் தனி ஆளோ ஒரு டீமோ, நம்மள வேவு பாக்க அவனுக்கு ஆளுங்க போதாது. டீம்னா அதிகபட்சம் ரெண்டு பேர்தான் இருப்பாங்க. இந்நேரம் நாம இன்வால்வ் ஆகியிருக்குறத அவன் கண்டுபுடிச்சிருக்கணும். சோ இது ரொம்ப சின்ன டீம்.”

ஆமோதிப்பதே சிறந்தது என்று மற்றவர்களுக்குத் தோன்றியது.

“அரை அவருக்கு முன்னாடி ஃபோன் பண்ணா பணத்தக் கொண்டு வரணும்னான். சோ அவன் பக்கத்துலயே எங்கியாவது இருக்க சான்ஸ் இருக்கு. 114, இந்த ஏரியால ஆரம்பிச்சு எல்லா பிரவுசிங் சென்டருக்கும் போயி டீட்டெயில்ஸ் கலெக்ட் பண்ணுங்க.”

குமார் மீண்டும் குணவதியை அழைத்தார்: “குணவதி, நம்ம ஆளு பக்கத்துலயே எங்கியாவது இருப்பான்னு தோணுது. இமீடியட்டா நம்ம டீம் ஒண்ணு இந்த ஏரியா பிரவுசிங் சென்டர் எல்லாத்துக்கும் போவுது. நீ அவங்களோட போ. எட்டு மணிக்கு யார் வந்தாங்கன்னு பாரு. எல்லா எடத்துலயும் இந்த ஒரு வாரத்து பிரவுசர் ஹிஸ்டரி, சிசி காமிரா டேப் எல்லாம் செக் பண்ணு. யூ நோ வாட் டு டூ.”

குமார் தொடர்ந்தார். “அவன் கண்டிப்பா வீட்லேந்து பண்ணிருக்க மாட்டான். அது ரிஸ்க்கு.”

“எட்டு மணிக்குல்லாம் பிரவுசிங் சென்டர் தொறக்க மாட்டாங்க சார். பத்து மணி ஆவும்” என்றார் 114.

“அவன் பிரவுசிங் சென்டர் ஓனரா இருந்தா அஞ்சு மணிக்குக்கூடத் தொறப்பான்யா. அதெல்லாம் அப்புறம்” என்றார் குமார் எரிச்சலுடன்.

தாடை தொங்க வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த பாலகுருவிடம் திரும்பினார் குமார். “இந்த மாதிரி நம்பர்லேந்து ஃபோன் வந்தா எடுக்காதீங்க. நோட் பண்ணி வைங்க. பணம் குடுக்காதீங்க. திருடுனவன் திரும்பத் திரும்ப ட்ரை பண்ணுவான். அவன் பொறுமைய சோதிங்க. எவ்ளோ மெரட்னாலும் பயப்படாதீங்க. நாங்க இருக்கோம். புரீதா?”

* * *

காவல் நிலையத்தில் இருந்த குமாருக்கு 12 மணியளவில் குணவதியிடமிருந்து செல்பேசி அழைப்பு வந்தது. “இந்த ஏரியால இல்ல சார்.”

“ஓக்கே, அடுத்தது.”

குமார் அழைப்பைத் துண்டித்தவுடன் பாலகுரு வந்தார்.

“சார், பத்து நிமிஷத்துல எங்க வீட்டு வாசல்ல பணத்த வெக்கணுமாம் சார். ஃபோன் பண்ணாங்க சார். அதே மாதிரி நம்பர்.”

“விட்ருங்க. ஒண்ணும் பண்ணாதீங்க.”

“சரி சார்.”

* * *

சேகரன் இரண்டு ஏ4 தாள்களைக் குமாரின் மேஜை மேல் வீசினார்.

“இது ரெண்டும் புதுசு. எந்த டேட்டாபேஸ்லயும் இல்ல. நம்மளுதுலயும் இல்ல, ஆதார்லயும் இல்ல.”

“அப்படின்னா இது அவுங்களோட முதல் க்ரைமா இருக்கலாம்.”

“சொல்ல முடியாது. ஆனா கைரேகையோட இன்னொண்ணு கெடச்சுது” என்று நிறுத்தினார் சேகரன்.

“என்ன?”

“இங்க்கு. ஜெராக்ஸ் இங்க்கு. ரொம்ப லைட்டா ஒட்டிக்கிட்ருக்கு. கொஞ்சம் வேர்வையும் கலந்திருக்கு. எதிர்காலத்துல யூஸ் ஆகும்.”

“நம்ம ஆளு பிரவுசிங் சென்டர் வசதியோட ஜெராக்ஸ் கடை வச்சிருக்கான்.”

“அவ்ளோதான். அப்புறம் அவனுக்கு வேக்கும்” என்றார் தடயவியல்.

“அல்லது இன்டர்நெட் வசதி இருக்குற ஒரே கம்ப்யூட்டர் இருக்கிற ஜெராக்ஸ் கடையாவும் இருக்கலாம்.”

“நீங்க தியரியா எடுத்து விட்டுட்ருங்க. நான் போய் என் வேலையப் பாக்குறேன்.”

குமார் “குணவதி!” என்றதும் குணவதி வந்தாள். அவளிடம் புதிய சிந்தனைகளைப் பகிர்ந்துகொண்டார். தேடலை அப்போதைக்கு நிறுத்தச் சொன்னார்.

“அந்த இங்க்கோட டீலரைப் புடிச்சு ஏஜை வெச்சு யாருக்கு வித்தார்னு கண்டுபுடிச்சிரலாம் சார்!” குணவதி பரபரத்தாள்.

“பிரில்லியன்ட். நீ பாட்டுக்கு உன் ஸ்டைல்ல வொர்க் பண்ணிட்டிரு. நாங்க ட்ரெடிஷ்னல் வழில போறோம்.”

* * *

இரவு எட்டு மணிக்குக் குமாரும் அவரது நிபுணர் குழுவினரும் மஃப்டியில் ரகசியமான ஒரு பாதை வழியே பாலகுருவின் வீட்டுக்குள் நுழைந்தார்கள்.

காபி மேஜை மேல் ஒரு ஐஃபோன் டப்பா அளவில் இருந்த ஒரு தெர்மக்கோல் பெட்டிக்கு முன் பாலகுரு தலையில் கைவைத்து அமர்ந்திருந்தார்.

“இதப் பாத்தாலே பயமா இருக்கு சார். இன்னும் ஓப்பன் பண்ணவேல்ல” என்றார் பாலகுரு.

குமார் பெட்டியின் அருகில் ஒண்ணரைக் காலில் அமர்ந்து அதை நெருங்கிக் காதை வைத்துப் பார்த்தார். பிறகு கையில் எடுத்து மிகமிக லேசாக அசைத்துப் பார்த்தார். மூடியைத் திறந்தார். உள்ளே இருந்தது ஒரு 100 கிராம் தங்கக் கட்டி. கூடவே கணினியில் தட்டச்சு செய்த ஒரு ஏ4 தாள் குறிப்பு: “இது ஆரம்பம்தான். காலைல 6 மணிக்குள்ள பத்து லட்சம் வந்தாகணும். இல்லன்னா உன் தங்கம் பஸ்பமாயிடும்!!”

குமாருக்கு உறைத்தது.

“நாம இதத் திருட்டு கேஸா ஹேண்டில் பண்ணிட்ருக்கோம். திருடங்க இதக் கடத்தல் கேஸா ஹேண்டில் பண்ணிட்ருக்காங்க! மிஸ்டர் பாலகுரு, நான் சொல்ற வரைக்கும் இவங்களோட தொடர்பு வச்சிக்காதீங்க, புரீதா?”

“புரீது சார்!”

குமார் குறிப்பைத் தொட்டுப் பார்த்தார். பாண்ட் பேப்பர் சில்லென்று இருந்தது. யோசித்தார்.

“குணவதி, இந்த பேப்பர் ஏன் சில்லுன்னு இருக்கு?”

குணவதி தோளைக் குலுக்கினாள்.

“ஏன்னா இது சூடா இருக்கக் கூடாது!”

குணவதி துள்ளினாள். “சூடா இருந்தா அவங்க பக்கத்துல இருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சிரும். அதனால ஃப்ரீசர்க்குள்ள கொஞ்ச நேரம் பேப்பர நீட்டிக் காமிச்சிட்டு கூல் ஆக்கிருக்காங்க!”

“பிரில்லியன்ட்” என்ற குமார், “நீங்க ரீசன்ட்டா எதையாவது ஜெராக்ஸ் எடுத்தீங்களா? சொத்துப் பத்திரம், பாஸ்புக், அந்த மாதிரி?”

“இல்ல சார், ஆனா ரேஷன் கார்டு எடுத்தேன்.”

“காமிங்க.”

பாலகுரு காண்பித்தார்.

வி. கௌரி, மனைவி (47), பி. குரு, மகன் (19), பி. பால்யா, மகள் (20), தங்கம் 20 கிலோ (90).

“இதென்ன சார்?” என்று தங்கத்தைக் காட்டி பாலகுருவிடம் கேட்டார் குமார்.

“அது கையால எழுதுனது சார். ரெக்கார்டுல இல்ல. எங்க பாட்டி எறந்தப்புறம் பதினஞ்சு வருஷத்துக்கு அவங்கள ரேஷன் கார்டுல வெச்சிருந்தோம். ஃபேமிலி சென்டிமென்ட்.”

குமார் அவரை முழுசாக ஒரு நொடி முறைத்தார். பாலகுரு நெளிந்தார்.

“எந்தக் கடைல ஜெராக்ஸ் எடுத்தீங்க?”

“தெரீல சார். நம்ம பையன் ஒருத்தன் எடுத்துட்டு வந்தான். அவன் ஒரு வாரம் லீவு. இன்னிக்கு அவனுக்குக் கல்யாணம். காலைல போயிட்டு வந்தேன்.”

“இப்ப ஊர்லதான் இருக்கானா?”

பாலகுரு நெளிந்தார். “அது… சொல்ல முடியாது. நான் அவனுக்கு இருவதாயிரம் பணம் குடுத்து மூணாறுக்கு அனுப்பிருக்கேன். ஹனிமூன். விசுவாசமான பையன்.”

* * *

இரவு சுமார் ஒன்பது மணி. ‘மித்ரா வெப் சென்டர்’ என ஒரு குட்டிக் கடை இருந்தது. கண்ணாடிக் கதவு. ஜெராக்ஸ், கலர் ஜெராக்ஸ், இன்டர்நெட், புகைப்பட லாமினேஷன், வெப் டிசைன், வழக்கமான இத்யாதிகள்.

நீண்ட நேரமாக அந்தப் பகுதியை முகர்ந்துகொண்டே ஊர்ந்துவந்த குமாரின் சொந்த மாருதி எஸ்டீம், இரண்டு கடை தள்ளி நின்றது. மஃப்டியில் இருந்த குமார், குணவதி, 114, பால் மணம் மாறாத இரண்டு கான்ஸ்டபிள்கள், ஒரு புகைப்படக்காரர் ஆகியோர் கடையை நோக்கிச் சென்றார்கள். குமாரை பாலகுரு அழைத்தார்: “சார், இன்னிக்கி ரெண்டு கட்டி வந்திருக்கு சார்!”

குமாரும் குணவதியும் மட்டும் கடைக்குள் சென்றார்கள். உள்ளே ஒரே ஒரு ஆள் – ஓர் இளைஞன் இருந்தான். வயது முப்பதுக்குள் இருக்கும். இரண்டு ஜெராக்ஸ் இயந்திரங்கள். ஒன்று அணைந்திருந்தது. இன்னொன்று தாள்களைத் துப்பிக்கொண்டிருந்தது. குமார் வாசலுக்குச் சென்று கதவைத் திறந்து பார்த்தார். எதிரே ஒரு குளிர்பானக் கடையும் பெட்டிக் கடையும் இருந்தன.

அந்தப் பையன் ஒரு கணினியைப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருந்தான்.

“குளோஸ் சார்” என்றான்.

குமார் உணர்ச்சியே இல்லாத, ஊடுருவும் பார்வை ஒன்றைப் பார்த்தார். சந்தேகத்திற்கு உரியவர்களுக்காகவே அவர் பிரத்தியேகமாக வைத்திருந்த உத்தி அது.

இளைஞனுக்கு மூச்சு வாங்கியது. அவன் பார்வை குமாரின் கால் பக்கம் போனது.

“என்னா வேணும்?” என்றான்.

குமார் திரும்பி குணவதியிடம் “இத எப்பிடி மிஸ் பண்ணே?” என்றார்.

குணவதி சங்கடத்துடன் “தெரில சார்” என்றாள்.

“கொஞ்சம் எழுந்துக்குறீங்களா? ஒண்ணு பாக்கணும்” என்றாள் அந்த இளைஞனிடம்.

இளைஞன் உடனே வழி விட்டான். குணவதி உலாவியின் பதிவுகள், புக்மார்க்குகள், தற்காலிகக் கோப்புகள் எல்லாவற்றையும் தேடினாள்.

“கூகுளத் தேட்றீங்களா மேடம்?” என்றான் அந்த இளைஞன் கொஞ்சம் புன்னகைத்து.

குணவதி தன் கைப்பையிலிருந்து ஒரு பென் டிரைவை எடுத்துக் கணினியில் பொருத்தினாள். அடுத்துக் கணினித் திரையில் தோன்றியவற்றைப் பார்த்து இளைஞனின் முகம் வெளிறியது. அழிக்கப்பட்ட தரவுகளை மீட்கும் மென்பொருள்.

“சார், இதப் பாருங்க சார்” என்றாள் குமாரிடம்.

இணையம் மூலமாக அநாமதேயமாகத் தொலைபேசியில் அழைப்பது எப்படி, தங்கக் கட்டிகளின் விலை என்ன என்ற இரண்டு கூகுள் தேடல்களும் அவற்றின் விடைகளும் தனியாகத் தெரிந்தன.

“பேர் என்ன?” என்றார் குமார் அந்த இளைஞனிடம்.

“சத்யா சார்.”

“முழுப் பேர்.”

“முழுப் பேரே சத்யாதான் சார்.”

“உங்கூட எத்தன பேரு?”

“சார்?”

“பாலகுரு வீட்ல தங்கத்தைத் திருடுனவங்க எத்தன பேரு?”

‘சத்யா’வால் வாயால்தான் மூச்சு விட முடிந்தது.

“ஒருத்தன்தான் சார். அவன் பேர் கணேஷ். அவன் பாலகுரு பையன் சார்.”

“பாலகுருவுக்கு அந்தப் பேர்ல பையனே இல்ல.”

“அது யாருக்கும் தெரியாது சார்.”

“அட, அதில்ல ஈஸியான தங்கம்!” என்றார் குமார்.

இயங்காத ஜெராக்ஸ் இயந்திரத்தின் மூடியைத் திறந்தார் குமார். உள்ளே அதன் பாகங்கள் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் தங்கக் கட்டிகள் இருந்தன. குமார் கண்ணாடிக் கதவைத் தட்டினார். காத்திருந்த போலீஸ்காரர்கள் உள்ளே வந்தார்கள்.

குணவதி சத்யாவைப் பார்த்து, “கூகுளத்தான் தேடுனேன்” என்றாள். அவன் பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டான்.

“ஆதார் கார்டு இல்லியா? வாங்கி வச்சிக்கப்பா ஒண்ணு, யூஸ் ஆவும்” என்றார் 114 அவனிடம்.

“முடிச்சிட்டு சொல்லுங்க. நான் கமிஷ்னர் ஆபீஸ் போகணும்” என்று குமார் வெளியேறினார்.

பாலகுருவின் செல்பேசியை அழைத்தார். “வாழ்த்துக்கள் சார். திருடங்களப் புடிச்சிட்டோம் – ”

“சூப்பர் சார், சூப்பர் சார்! பாக்கிய எப்ப அனுப்புவாங்கன்னு கேட்டு சொல்றீங்களா சார்?”

– –

* கற்பனை எண்

மரணக் கிணறு

in சிறுகதை, புனைவு

(ஓர் இன்ஸ்பெக்டர் குமார் மர்மக் கதை)

“வெல், வெல், வெல்!” என்றார் இன்ஸ்பெக்டர் குமார் கிணறுகளை எண்ணியபடி. மூன்று வீடுகளுக்குப் பின்னே மூன்று கிணறுகள். ஈரம் சொட்ட இரண்டு பிணங்கள். மூன்றாவது ஆள் மட்டும் பிழைத்துவிட்டான். ஒரு பிணத்தின் திறந்த வாயில் இன்னும் இருந்த கிணற்று நீரில் இரண்டு தலைப்பிரட்டைகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தன. இரு பிணங்களும் மிகையான அட்டென்ஷனில் படுத்திருப்பது போலிருந்தது. ஏனென்றால் விண்வெளி வீரர்களின் பிராணவாயு போல் முதுகில் கனமான செவ்வகப் பாறை கட்டப்பட்டிருந்தது. இருவருக்கும் 30 வயதுக்கு மேல் இருக்காது. பிழைத்தவனை உடை மாற்றி உட்கார வைத்திருந்தார்கள்.

சம்பவக் கிணறுகளைச் சுற்றி ஒரு பெரிய கூட்டம் திரண்டிருந்தது. தொலைக்காட்சி ஒளிப்பதிவில் விழ எட்டிப் பார்ப்பது போல் பல தலைகள் பிணங்களைப் பார்க்க எம்பின.

குமார் எரிச்சலடைந்தார். “ஃபர்ஸ்ட் ரோ – பாத்துட்டீங்கன்னா நகருங்க, மத்தவங்களுக்கு வழி விடுங்க” என்று அதட்டினார். முதல் வரிசைக்காரர்கள் முணுமுணுத்தபடி விலகிச் செல்ல பின்னாலிருந்தவர்கள் முன்னே வந்தனர். மூன்று கிணறுகளையும் எட்டிப் பார்த்தார் இன்ஸ்பெக்டர்.

“யாரு முதல்ல பாத்தது?” என்று குமார் கேட்டதும் எங்கோ மூலையிலிருந்து ஒரு இளைஞன், “நான்தான் சார்!” என்று கைதூக்கிக் கத்தினான். எல்லோரும் அவனுக்கு வழி விட்டார்கள்.

“என்ன நடந்துது சொல்லு.”

“என் பேரு கணேஷ் சார். அங்க படுத்திருக்காருல்ல சார் மாணிக்கம் (முதல் பிணம்), அவரப் பாக்க வந்தேன் சார். தொப்புனு சத்தம் கேட்டுச்சு. இவரு (பிழைத்தவன்) கெணத்துலருந்து ஏற ட்ரை பண்ணிட்டிருந்தாரு. நான் ஒரு கயிறப் போட்டு மேல ஏத்துனேன். பக்கத்துக் கிணத்துலயும் ஆள் விழுந்திருக்குன்னு இவர் சொன்னாருன்னு உள்ள பாத்தா ஒரு ஆள் கெடந்தாரு. பாடிய வெளிய எடுத்தோம். அதுக்கப்புறம் என் ஃப்ரெண்டப் பாக்கப்போனா அவர் வீட்ல இல்ல. சரி, கெணத்துல இருப்பாரான்னு பாத்தேன். அங்கதான் சார் பொணமாக் கெடக்குறாரு!” என்று முடிக்கும்போது குரல் கம்மியது அந்த இளைஞனுக்கு.

இன்ஸ்பெக்டர் மாற்று ஆடை அணிந்த மூன்றாமவனை ஏற இறங்கப் பார்த்தார்.

“என்னய்யா, கல்லு சரியா கட்டலியா?” என்றார்.

“ஆமா சார், பொழச்சிட்டன் சார்” என்று குழைந்தான் அந்த வாலிபன்.

“உம் பேரு என்ன? உம் பேருக்கு அப்புறம் என்ன நடந்துச்சு?”

“எம் பேரு சீனிவாசன்ங்க சார். இந்தப் பக்கமா போயிட்டிருந்தப்ப பெருசா ஏதோ சத்தம் கேட்டுச்சுன்னு வந்து பாத்தேங்க. ஒருத்தர் கெணத்துல மூழ்கிட்டிருந்தாரு. யாருன்னு பாக்க சொல்லோ பின்னாலேந்து மண்டைல யாரோ ஓங்கி அடிச்சாங்க சார். நெக்ஸ்டு முளிச்சுப் பாத்தா கெணத்துல கெடக்குறேன். எனக்கு நீச்சல்கூடத் தெரியாதுங் சார். இவர்தான் காப்பாத்துனாரு. அப்புறம் இவரு சொன்ன மாதிரி ரெண்டு பாடிய வெளிய எடுத்தோம்” என்று சொன்னவனின் பின்மண்டையை குமார் தடவிப் பார்த்தார். வீங்கித்தான் இருந்தது.

“எங்க, சட்டையக் கழட்டு பாப்போம்” என்றார் இன்ஸ்பெக்டர்.

சீனிவாசன் உடலுறவு அவசரத்தில் கழற்றுவது போல் பரபரவென்று சட்டையைக் கழற்றினான். உடலின் முன்பகுதியில் சில இடங்களில் நேர்த்தியான கீறல்கள். தடயவியல் நிபுணர் அவன் கிணற்றில் விழுந்தபோது அணிந்திருந்த ஈர ஆடைகளையும் அவற்றில் இருந்த பொருட்களையும் குமாரிடம் காட்டினார். அதில் குமாரைக் கவர்ந்தது ஒரு பேனாக் கத்தி. அவர் அதை எடுத்துக் கூர்மையைச் சோதித்தார், பிறகு முகர்ந்து பார்த்தார்.

“இப்ப நான் ஒரு கதை சொல்லட்டுமா? நீயும் கணேஷும் மாணிக்கத்த பிளான் போட்டுக் கொலை பண்றீங்க. அத நடுவீட்டுக்கார்ரு பாத்துடுறாரு. அவரையும் அதே மாதிரி கல்லக் கட்டி கெணத்துல போட்டுத் தள்றீங்க. உங்க ரெண்டு பேர் மேலயும் பழி விழக் கூடாதுன்றதுக்காக நீயும் விழுந்த மாதிரி காட்டிக்க ஒரு கல்லக் கெணத்துல போடுறதா பிளான் பண்றீங்க. ஆனா கணேஷு உன்னை தீத்துக்கட்ட பிளான் போட்ருக்கான். உன்னை அடிச்சுப் போட்டு கல்லக் கட்டி கெணத்துல தள்றான். உனக்கு கணேஷு மேல முன்னாடியே நம்பிக்கை இல்ல. தற்காப்புக்காக பாக்கெட்ல பேனா கத்தி வச்சிருக்க. கணேஷு பய டென்சன்ல கல்ல கொஞ்சம் லூசா கட்டிட்டான். நீ கத்தியால கயித்தை அறுக்குறப்ப உடம்புல காயம் பட்டிருக்கு. நீ வெளிய வர்றதுக்குள்ளாற ஜனம் சேந்துருச்சு. மாட்டிக்காம இருக்க நீங்க திருப்பியும் தோஸ்தாயிட்டீங்க. ரைட்டா?”

கணேஷும் சீனிவாசனும் இன்ஸ்பெக்டரின் கதை சொல்லலில் வெகுநேரமாய் கட்டுண்டிருந்தார்கள். தப்பிக்க வழி தேடி இருவரின் கண்களும் அலைபாய்ந்தன. ஆனால் 114 லத்தியை உயர்த்தித் தயாராக இருந்தார். தடயவியல் நிபுணரும் பேனா கத்தியை அது இருந்த பாலிதீன் பையுடன் சேர்த்துக் காட்டி மிரட்டினார்.

இன்ஸ்பெக்டர் சூழலை ரசித்துப் புன்னகைத்தபடி இருவரையும் கேட்டார், “எதுக்குடா கொன்னீங்க?”

(ஆனந்த விகடனில் 2012இல் வெளிவந்தது)

© 2017 பேயோன் - Powered by Wordpress / Theme: Tabinikki

பேயோன் is using WP-Gravatar