Posts Tagged ‘பெண்’

விளக்குகள்

in கவிதை

எதிரில் வந்த ஸ்கூட்டர் பெண்ணிடம்
‘மேடம், விளக்கு எரிகிறது’ என்றேன்
மௌனமாய் அணைந்தது விளக்கு
சொல்லாமல் விட்ட இன்னொரு விளக்கு
எரிந்துகொண்டே கடந்தது என்னை.

நமக்கு வேண்டியது

in கட்டுரை

எனக்குப் பிடித்த ஐரோப்பிய நாவல்களின் பட்டியலைத் தருவதாகச் சொல்லி ஒரு வாசகியை வீட்டுக்கு அழைத்திருந்தேன். ஸ்டீக் ஃப்ரைடு லார்ஸ்ஸன் (Steak Fried Larçon), போரிஸ் அகுனின் (Boris Akunin), ஜான்ல கார் (John Le Carré) என்று பல பெயர்களை மாறிமாறி வீசிக்கொண்டோம்.

பேச்சுக்கிடையில், “இருங்க, லிஸ்ட்டைக் குடுத்துர்றேன். அப்புறம் மறந்துரும்” என்று பேன்ட் பையிலிருந்து நான்காய் மடித்த பாதி ஏ4 தாளை வெளியே எடுத்தேன். தாளோடு சேர்ந்து வெளியே விழுந்தது என் தீப்பெட்டி. எனக்கு ஐயையோ என்று இருந்தது. வாசகி அதைப் பார்த்துவிட்டு என்னையும் ஒரு பார்வை பார்த்தார்.

நான் சுதாரித்து அடுப்பங்கரையோர மனைவியிடம், “தீப்பெட்டி தேடிட்ருந்தியே, இங்க இருக்கு பாரு,” என்றேன்.

“நான் எங்க தேடுனேன்? லைட்டர் இருக்கே.” புதினா மணம் பதிலைச் சுமந்து வந்தது.

வழமை போல் நான் விடவில்லை. “லைட்டர்தான் ரிப்பேரு-ன்னியே?”

“அது எப்ப சொன்னது? ரெண்டாயிரத்துப் பதிநாலு மார்ச்சு பதினெட்டு அன்னிக்கு உங்கள வாங்கிட்டு வரச் சொன்னேன். அப்புறம் உங்க மவன்தான் வாங்கிட்டு வந்தான்,” என்றார் மனைவி.

வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த வாசகியிடம் திரும்பினேன். “கேட்டீங்களா? பெண்களோட நினைவுத் திறன் பெண்மையோட அற்புதங்கள்ல ஒண்ணு. ஒரு மண்ணாங்கட்டிக்கும் உதவாத விசயம். அத எந்தவித முன்முடிவும் இல்லாம, சுயலாபம் பாக்காம, தன்னை ஒரு பீடத்துல உக்காத்திக்கிட்டு மதிப்பீடுகள்-ங்கிற கண்ணாடிய அணிஞ்சிக்காம, ஒரு அமெச்சூர் காமிரா ஃபோன் புகைப்படக் கலைஞரோட அப்பாவித்தனத்தோட உண்மையப் பதிவுசெய்ற அறம் இருக்கே, அதுதான் பெண்மையோட சாரம்னு நினைக்குறேன். நளினம்-ங்கிறது வெறும் உடல் சார்ந்த மேட்டர் இல்லை. அது பெண்மையோட கூறுகளின் கூட்டுத்தொகை. உதாரணமா நீங்களே கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி ஒண்ணு சொன்னீங்க…” என்றேன்.

வாசகி பலியாடு போல் கட்டுண்டிருந்தார். நமக்கும் அதுதானே வேண்டும்.

ரிபார்ம்டு பெமினிஸ்ட்

in கட்டுரை

தொண்ணூறுகளின் தொடக்கத்தில் புதிய அலைப் பெண்ணியவாதிகளில் ஒருவனாக நான் இருந்தேன். வையகம் பழமையில் ஊறியிருக்க, நான் திடுக்கிடும் கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். பெண்கள் ஏன் மேற்படிப்பு படிக்கக் கூடாது? ஏன் குடிக்கக் கூடாது (ஜிஞ்சர் பீர்தானே)? ஏன் மேற்கத்திய ஆடை அணியக் கூடாது? ஏன் ஆண் நண்பர்கள் வைத்துக்கொள்ளக் கூடாது? ஏன் விரும்பினாற்போல் ஒப்பனை செய்துகொள்ளக் கூடாது? ஏன் வாகனம் ஓட்டக் கூடாது? ஆண்கள் ஏன் சமைக்கக் கூடாது? பெண்கள் ஏன் வெகுஜன எழுத்திலும் வெள்ளித்திரையிலும் வெறும் பலவீனிகளாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள்? எங்கே எங்கள் பெண் அமைச்சர்கள்? எங்கே எமது பெண் பூசாரிகள்? ஏன் செல்வாக்கான சாமியார்களெல்லாம் ஆண்களாகவே இருக்கிறார்கள்? என்று அடுக்கிச் சுற்றத்தாரை மிரளவைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

கையிருப்பில் இருந்த கேள்விகள் தீர்ந்த பின்பு சற்றுப் பாரம்பரியமான கேள்விகளைக் கேட்கத் தொடங்கினேன். பெண்கள் ஏன் 25 பைசா அளவில் பொட்டு வைக்க வேண்டும்? ஆண் சட்டையில் கறை ஏற்படுத்தி மணமுறிவுகளை விளைவிக்கும் அளவுக்கு லிப்ஸ்டிக் பூசியாக வேண்டுமா? ஏன் கொஞ்சம் சுவையாகச் சமைக்கக் கற்கக் கூடாது? ரசத்தில் உப்பைக் கொஞ்சம் பார்த்துப் போட்டால் என்ன? எந்த ரயிலைப் பிடிக்க இவ்வளவு மேக்கப்? இந்த வினாக்களை மேடைகளிலும் கேட்டேன். நான் ஒற்றைக் காகிதத் தாளைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு மேடையில் ஏறினாலே பெண்கள் எல்லாம் பயப்படுவார்கள். ஆண்களோ, சிகரெட் புகைக்க வெளியே போய்விடுவார்கள்.

கல்லூரிப் பருவத்தில் பெண்ணின் நிலையைக் கண்கூடாகப் பார்த்தேன். பல பெண்கள் அழகாக இருந்தார்கள். ஆனால் அவர்களில் ஒருவர்கூட அமைச்சராகவோ விஞ்ஞானியாகவோ பூசாரியாகவோ, திரைப்பட இயக்குநராகவோ, ஏன், சமையற்காரராகவோகூட இருக்கவில்லை. அரசுப் பணியில் இருந்த காலத்தில் பெண்கள் ஆண்களைவிடத் திறமையான, சிரத்தையான உழைப்பாளிகளாக இருந்ததைக் கவனித்தேன். ஆனால் அவர்கள் செயல்பாட்டுக்கு ஏற்ற பதவி உயர்வு கிடைத்ததா என்று கேட்டால் தெரியவில்லை, நான் ஒரு வருடத்தில் அந்த வேலையை விட்டுவிட்டேன்.

பிறகு ஒரு நாள்…

1998இல் எனக்குத் திருமணம் ஆனது. ஆண் என்கிற முறையில் எனக்கு அது ஒரு திருப்புமுனை. பெண்ணை ஆணுக்குச் சமமாக நினைக்கும் புதுமைப் பையன் என்ற என் சுயநினைப்பில் ஓர் இடி விழுந்தது. ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் சராசரிக் கணவனாக, சராசரி ஆணாகவே நான் மனைவியிடம் இயங்கினேன் என்பதைக் கவனித்தேன். என்னுடைய எதிர்பார்ப்புகள் ஒரு சராசரிப் பிற்போக்கு ஆணுக்குரியவையாக இருந்தன. ‘ஏன் கூடாது’களின் இடத்தைக் ‘காபி கொண்டா’க்களும் ‘டிபன் பண்ணு’களும் ‘இந்த ரூமைப் பெருக்கிடு’களும் எடுத்துக்கொண்டன. என் வாழ்க்கையின் ஞானோதயக் கட்டம் அது. நான் யார் என்பதை அப்போது கண்டுகொண்டேன்.

இந்தப் புரிதல் தந்த திகைப்பிலிருந்து மீளச் சில நிமிடங்கள் ஆயிற்று. அட, இது நன்றாகத்தானே இருக்கிறது! எதற்காக அவ்வளவு கத்தினோம்? உட்கார்ந்த இடத்தில் எல்லாம் கிடைக்கிறது. நாம் எதுவும் செய்யத் தேவையில்லை. நமக்கென்று வரலாறு ஒதுக்கிக்கொடுத்த வேலைகளை மட்டும் செய்தால் போதும். பெண் ஆணுக்குச் சமமாகவே இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். வாழ்த்துக்கள். அவர்களுக்கு உரிமை கொடு என்று நாம் கிளம்பினால் ஆம்பிளைத்தனங்களை யார் செய்வது? எல்லோரும் ஆதரிக்கிறேன் பேர்வழி என்று வாழ்க்கைப் படகில் ஒரே முனைக்குச் சென்றுவிட்டால் படகு கவிழ்ந்துவிடாதா?

உட்கார்ந்திருந்த நான், ஒரு முடிவோடு எழுந்தேன். ஸ்ரீதனமாகக் கிடைத்த ஸ்டீல் பீரோவின் ஆளுயரக் கண்ணாடி முன்னால் நின்று என்னை ஏற இறங்கப் பார்த்தேன். “கலக்கு” என்று சொல்லிக்கொண்டேன்.

எச்சரிக்கை!!!

in கட்டுரை

பெண்கள் முதலில் நம்முடைய உத்தியோகங்களைச் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். பிறகு நம் கலைகளில் ஈடுபடத் தொடங்கினார்கள். நம்முடைய ஆடைகளை அணியத் தொடங்கினார்கள். நமக்கான தகவல்களை அறியத் தொடங்கினார்கள். நமது வாகனங்களை ஓட்டத் தொடங்கினார்கள். நமது விளையாட்டுகளை ஆடத் தொடங்கினார்கள். நம்முடைய சிகரெட்டுகளைப் பிடிக்க ஆரம்பித்தார்கள். நம்முடைய மதுபானங்களை அருந்தத் தொடங்கினார்கள். இப்போது லெஸ்பியம் என்று நமக்கான பெண்களையும் புணரத் தொடங்கிவிட்டார்கள். நம்முடைய வங்கிக் கணக்குகள் அவர்கள் கைக்குப் போயாயிற்று. நமது சட்டைத் தேர்வுகள் அவர்களிடம் சென்றாயிற்று. நாளை நமக்கான காற்றையும் அவர்கள் சுவாசிக்கக்கூடும். நம்முடைய சொற்களை அவர்கள் பேசக்கூடும். நம்முடைய சிரிப்பை அவர்கள் சிரிக்கக்கூடும். நம்முடைய சுதந்திரத்தை அவர்கள் கைப்பற்றக்கூடும். நம் பாலின அடையாளத்தை அவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடும். கடைசியில் அவர்கள் முழுமுற்றாக ஆண்களாகிவிடக்கூடும். பெண்களே இல்லாத ஓர் உலகை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கிறோம். அடுத்தபடியாக அவர்கள் நம்மைப் பெண்களாக ஆக்கிவிடக்கூடும். நம் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தக்கூடும். நம்மை அதிகாரத்திலிருந்து பிரித்துவைக்கக்கூடும். நம் கணவர்களைப் போரிட்டுக் கொன்று நம்மைச் சிறைபிடிக்கக்கூடும். நம்மை நம் கணவர்கள் எரியும் சிதையில் தள்ளக்கூடும். நமக்கு சொத்துரிமை மறுக்கப்படக்கூடும். நமக்கு ஓட்டுரிமை மறுக்கப்படக்கூடும். நம் கணவர்கள் நம்மைக் குடித்துவிட்டு அடிக்கக்கூடும். நாம் குழந்தைகளை வளர்க்க வேண்டியிருக்கும். நாம் கூடத்தைப் பெருக்க வேண்டியிருக்கும். நாம் கோலம் போட வேண்டியிருக்கும். நாம் சமைக்க வேண்டியிருக்கும். நாம் மேட்ச்சிங் பிளவுசுக்காக அலைய வேண்டியிருக்கும்…

© 2018 பேயோன் - Powered by Wordpress / Theme: Tabinikki

பேயோன் is using WP-Gravatar